สวัสดีค่ะ ท่านอาจารย์ สุวัฒน์ กอไพศาล (ไม่มีชื่อกลาง)

สมัยมูนยังเด็ก มูนเข้าใจว่า คนที่มีอาชีพคุณหมอ และเภสัชกร ต้องมีจิตสาธารณะสูง  ซึ่งคนใกล้ตัว และเพื่อนของมูน ก็คิดเช่นนี้ เพราะล้วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนมากมาย..  หลายปีก่อน หลานสาวซึ่งเป็นลูกสาวของเพื่อนรุ่นพี่ของพี่ๆ เอนทร้านซ์เรียนคณะเภสัชไปแล้ว พอเรียนครบปี ปลายปีนั้น อาจารย์ได้บอกเกี่ยวกับภาพสรุปของอาชีพเภสัช ทำให้หลานสาวตัดสินใจขอคุณพ่อคุณแม่ เอนทร้านซ์ใหม่ ยอมเสียเวลาไป 1 ปี เปลี่ยนสาขาวิชาที่เรียน ด้วยเหตุผลที่ว่า ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นตัวเองต้องกำชะตาชีวิตของใครๆ ไว้ในมือตลอดชีวิต  ซึ่งตอนนี้ เธอเป็นโปรแกรมเมอร์ อยู่ในบริษัทต่างประเทศที่รับจ้างออกแบบทำเวปไซด์ในเมืองไทย และเธอก็มีความสุขมากเลยในการใช้ความคิดที่สร้างสรรค์..   จนกระทั่งวันหนึ่ง ที่คุณพ่อของมูนไปสวรรค์ มูนจึงเข้าใจว่า ความคิดต่างๆ ของคนยุคใหม่ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิงค่ะ..  พอดีวันนี้มีธุระต้องเตรียมงานที่จะทำในวันพรุ่งนี้ ก็เลยนอนดึก เข้ามาพักสมองในโกทูโน  ถือโอกาสเล่าเรื่องค่ะ..   ขอบคุณท่านอาจารย์ และบันทึกนี้ค่ะ  อิ อิ   เดี๋ยวจะไปนอนแล้ว  good night..   มีความสุขมากๆ นะคะ..