เรื่องสังข์ทองเสนอแนวคิดที่สามารถนำไปใช้ในชีวิตจริงได้คือ “ การพิจารณาบุคคล ” ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ในการพิจารณาบุคคลนั้น เราไม่ควรมองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วตัดสินว่าบุคคลนั้นเป็นอย่างไร แต่ต้องมองลึกลงไป และคนที่มองดูแต่ภายนอกว่ามีลักษณะที่ดีหรือสวยงาม ก็อาจจะไม่ใช่คนดีก็ได้ สำหรับเรื่องสังข์ทองนี้ พระสังข์ มีสภาพที่ปรากฏแก่สายตาบุคคลทั่วไปว่า คนที่รูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์เช่นเจ้าเงาะก็อาจจะมีความสามรถอย่างมาก เป็นต้นว่า การใช้เวทมนตร์ในการหาปลาหาเนื้อ โดยที่เขยอีกหกคนหาไม่ได้ ถึงแม้เจ้าเงาะจะใช้เวทมนต์และเล่ห์เหลี่ยมในการหาสิ่งของเหล่านี้ก็ตาม ก็คงจะเป็นการสื่อสารให้ผู้ดูละครหรือผู้อ่านบทละครได้ข้อคิดว่า ในการพิจารณาบุคคลนั้น ไม่ควรพิจารณาจากรูปร่างหน้าตา ชาติตระกูล หรือยศศักดิ์ แต่ควรดูที่สติปัญญา ความรู้ ความสามารถ และความดีงาม และลึกลงไปกว่านั้นก็คือ คุณสมบัติเหล่านี้เป็นสิ่งที่น่าจะแฝงอยู่ในตัวบุคคลเช่นเดียวกับรูปทองของพระสังข์ ที่แฝงอยู่ในรูปเงาะนั่นเอง