สวัสดีครับ

          มุมที่ผมมองสำหรับบันทึกนี้ มิใช่อยู่ที่เรื่องการตีกันของทั้งสองฝ่าย แต่สิ่งที่ผมมอง มองวิธีคิดของคน มันเกิดได้ทุกสถานการณ์ แม้นกระทั่งบนรถเมล์วิธีคิดของลุงคนนั้น ก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะถึงห้ามปราม มันก็ทำไม่ได้ เพราะไม่มีการฟังกัน ก็เลยยุให้ตาย ๆ ไปเลย 

          ก่อนที่ผมจะเข้ามาในบันทึกฉบับนี้ของคุณคนไม่มีราก ผมไปซื้อของที่โลตัส ที่อยู่ใกล้บ้านมา ขณะที่เดินเลือกของอยู่ สายตามองไปเห็น ชายคนหนึ่ง เข็นรถเข็นส่วนตัวสำหรับคนป่วย ผ่านมา บนรถเข็นมีหญิงคนหนึ่ง คิดว่าอายุคงไล่ ๆ กับผม ร่างกายผอมมาก ที่สำคัญขาเธอขาดไปข้างหนึ่ง มองดูก็รู้ว่าเธอป่วย ภาพที่เห็นชายคนนั้น หยุดรถเข็นหยิบโน่น หยิบนี่ มาให้เธอดู คล้ายจะถามว่าเอาใหม ถ้าเธอพยักหน้า ชายคนนั้นก็จะเอาใส่รถเข็นของทางห้างที่หลานชายตัวน้อย ๆ เข็นมาจ่ออยู่ข้างหลัง

         ภาพที่เห็นมันทำให้ผมน้ำตาซึม เข้าใจ และเห็นใจในความรู้สึกของเขา ณ. วินาทีนั้นผมบอกตัวเองเบา ๆ ผมสัญญา ผมจะอยู่กับคุณจนกว่าจะตายจากกัน

          ขอบพระคุณคนไม่มีรากมากนะครับ ที่ทำให้ผมฉุกใจคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้