- กับบางบทสนทนาแลความคิดเห็น
- ที่สะท้อนชีวิตของครูนักสู้ ระหว่าง ครูจั๋ง กับ ครูซัน
- ณ กลางเดือนเมษายนอันร้อนระอุ
สายตาของสมพงศ์ เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นว่า
ผลงานของเขาจะต้องได้รับ การยอมรับ แม้ว่าอากาศในช่วงนั้นจะร้อนสักเพียงใด
เขาก็ยังคงสดชื่นอยู่เสมอ ต่างจากครูจั๋งที่ต้องเดินเข้าออกห้องอาบน้ำเป็นประจำ
ทั้งเอาน้ำลูบหน้า ลูบขา สุดท้ายก็ต้องอาบน้ำวันละหลายครั้ง
ด้วยความที่ไม่เคยเจอบรรยากาศแบบ ตากแห้งแดดเดียวแบบนี้
“ไม่ร้อนมั่งรึไง” ผมเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ
“สบายๆ ครับ” ตอบแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว แล้วก็หันไปเล่นกีตาร์ต่อ
“ได้งานเดโม่ไปคราวนี้จะวางแผนไงต่อล่ะ”
“ก็คงจะไปจัดแสดงเพื่อหาเงินให้กับเด็กๆ ในโรงเรียนที่ยากจนละครับ”
สมพงศ์เริ่มเล่าเป้าประสงค์ของงานสร้างสรรค์ครั้งนี้
“ผู้ใหญ่ไม่ค่อยให้ความสนับสนุนเท่าไหร่ คอยจะจ้องจับผิดเราว่า
เราเอาเวลาราชการไปทำเรื่องส่วนตัวอยู่เรื่อย”
“แล้วจะทำไงต่อล่ะ ถ้ามีอุปสรรคแบบนี้” ผมถามด้วยความเป็นห่วง
“อะไรจะเกิด ก็ต้องให้มันเกิดครับ แล้วแต่เวรแต่กรรม”
สมพงศ์ คงต้องสัมผัสกับความผิดหวังในระบบราชการอยู่ไม่น้อย
เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นความเดือดร้อนของคนระดับล่าง
พอมีใครสักคนโดดเด่นขึ้นมาในแนวช่วยเหลือสังคม
ก็เอาระเบียบราชการเข้ามาอ้างว่า จะใช้เวลาราชการไปในทางที่ไม่ควร
ทั้งๆ ที่สิ่งเหล่านี้ ราชการต้องการอย่างยิ่ง คนอย่างนี้ ถ้าหาที่ทางที่เหมาะสม
ให้เขาอยู่ได้ ช่องว่างระหว่างข้าราชการกับประชาชนผู้ยากไร้ ก็คงแคบเข้า
ปัญหาก็คงจะลดน้อยถอยลง แต่นี่กลับมาจับจ้องเหมือนกับการช่วยเหลือสังคม
เป็นการใช้เวลาทางราชการอย่างมิชอบ ไม่รู้พวกเขาเอาอะไรคิด
ตัวอย่างเช่นตาสีเผือกเจ้าของเพลงเด็กปั๊มเป็นต้น สุดท้ายก็ต้องลาออกจากราชการ
เพราะผู้บังคับบัญชาใช้คนไม่เป็น
“ผมก็คิดๆ อยู่เหมือนกันครับ”
“โดนกดดันเหมือนกันรึ”
“ครับ....ไม่รู้ว่าจะทนอีกได้สักแค่ไหน”
“ใจเย็น ๆ” ผมค่อย ๆ ปลอบและให้กำลังใจ “ถ้าเราท้อซะแล้ว เด็กๆ จะเป็นอย่างไร”
“ครับ..ผมคงต้องทนไปสักพักนึง งานหนักแค่ไหนผมไม่ว่า แต่ไอ้หนักใจนี่ มันบั่นทอนจริงๆ”
ทุกสิ่งที่หลุดจากปากสมพงศ์ ผมทราบดีว่าไม่มีอะไรเคลือบแฝง
เขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหนื่อย มุ่งมั่น แต่ก็ยังมีประเด็นที่ทำให้ท้ออยู่บ้าง
สมพงศ์เล่าว่า เขาทำงานหนักมาแล้วทุกอย่าง ที่หนักสุดๆ ก็คืองานทำอิฐบล็อก
ถ้าไม่แข็งแรงจริง ๆ ละก็ ทำไม่ได้แน่ ผมก็เข้าใจ