นำบทความของ ศ.ระพี ที่ผมประทับใจ มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยครับ

 

วิถีการดำเนินชีวิตของคนส่วนใหญ่ในสังคมท้องถิ่นดังกล่าว ถ้าจะหวนกลับมาทบทวนตัวเอง ควรจะพบความจริงว่า ความภูมิใจที่เป็นสัจธรรมของชีวิต หาใช่เกิดจากการได้รับอามิสและเครื่องประดับไม่ หากควรหมายถึง

“รากฐานจิตใจตนเองสามารถรักษาสัจจะเอาไว้ให้มีความมั่นคงเข้มแข็งอยู่ได้ ถ้าชีวิตใครเกิดจิตใต้สำนึก ณ ประเด็นนี้ ย่อมถือว่าเป็นศิริมงคลแก่ตนเอง อีกทั้งควรแก่การได้รับการยกย่องเคารพรักจากคนทั่วไปอย่างกว้างขวาง