@ ใครเลยไม่เคยทุกข์
แท้ความสุขไม่มีที่สงสัย
ขอขอบคุณบทกลอนที่สอนใจ
ผู้อ่านไซร้ได้ปัญญาพาละวาง
@ เร่งขวนขวายพาตนพ้นหม่นเศร้า
กี่ทางเดินเพลินเหงาตัณหาขวาง
หลงรูปนามขันธ์ห้าสิ้นหนทาง
จึงเคว้งคว้างกลางสมุทรสุดเหนี่ยวรั้ง
@ เวียนตายเกิดกองกระดูกเทียมขุนเขา
น้ำตาเราเคยกลัดกลุ้มแทบคลุ้มคลั่ง
มหานทียังน้อยกว่าเพราะโลภชัง
คือความหลังแห่งสงสารการเวียนวน
@ พึงรู้ทุกข์ปลุกใจให้เข้มแข็ง
จิตใจแกร่งหาญสู้แม้สับสน
เพื่อเบื่อหน่ายสิ้นสุดหยุดทางทน
ก้าวหลุดพ้นโลกสามอย่าคร้ามกลัว....
ดอกไผ่