กลางเดือนมีนาคมวันสิ้นปีการศึกษา พี่ๆ ชั้น ป.6 เพิ่งจบจากไป

นักเรียนชั้นอื่นก็ปิดเรียน โต๊ะเรียนว่างเปล่า

ห้องเรียนก็เงียบเหงา

ความเงียบได้กลืนกินทุกอย่างในโรงเรียน เหมือนโลกได้หยุดหายใจลงชั่วขณะ

แต่ความเงียบก็ไม่อาจทนอยู่นาน

เมื่อยอดอ่อนของต้นจานได้ผลิออก ดอกอินทนิลก็ค่อยๆ แย้มบานเช่นกัน

ฉับพลันนั้นบทเพลงอันเพราะพริ้งจากการขับขานของจักจั่นเรไรก็ดังระงม

วันนี้ ....ไม่ใช่การจากลา

แต่เป็นวันแห่งฤดูกาลใหม่ที่กำลังเริ่มต้น

เธอเป็นความหวัง

เพราะเธอคือเมล็ดพันธุ์ของวันพรุ่ง

คำกล่าวของ "ครูใหญ" โรงเรียนนอกกะลา