วิธีที่ตัวเองใช้เสมอคือ ถามกลับว่าลูกคิดยังไง เพราะส่วนมากเวลาที่มีคำถาม ลูกมักจะคิดคำตอบเดาเอาไว้ก่อนแล้ว ตามวัยของเขานะคะ ไม่ว่าจะเด็กแค่ไหนก็ตาม แล้วเราก็ค่อยต่อยอดไปจากสิ่งที่เขาคุยกับเราค่ะ

ยืนยันได้ว่า การฟังลูกว่า เขาต้องการสื่อสารอะไรกับเรา สำคัญกว่าการตอบคำถามถูกต้องค่ะ เพราะหลายๆครั้งเขาไม่ได้ถามเพราะอยากรู้เสมอไป เด็กๆมีสัญชาตญาณหยั่งรู้ที่เราคาดไม่ถึงค่ะ เขารู้ว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเรียนรู้ลักษณะนิสัยของพ่อแม่อยู่ตลอดเวลา เพราะฉะนั้น ใครที่ยอมลูกตั้งแต่แรกๆ ก็จะตกเป็นเครื่องมือของลูกโดยไม่รู้ตัว

พี่เคยคุยกับลูกแล้วจำได้มาถึงตอนนี้ว่า เวลาครูคนไหนชม โดยไม่อยู่บนพื้นฐานของความจริง คำชมของครูคนนั้นจะไร้ความหมายไปโดยสิ้นเชิงนะคะ เพราะฉะนั้น เราต้องจริงใจแต่ไม่ใช่ทำให้เสียกำลังใจ พี่จะพูดความจริงกับลูกเสมอ หากเขาทำไม่ได้ดีก็จะบอกว่า เราเห็นว่ายังไง แต่เราคิดว่าเขาน่าจะทำได้ยังไง ฯลฯ ก็คือไม่ยอ ไม่ติจนเกินไป

บอกได้เลยว่า เลี้ยงลูก รู้จักลูกคืองานที่สนุกที่สุดงานหนึ่งในชีวิตค่ะ พี่มีบล็อกที่เล่าเรื่องจากลูกๆเอาไว้ 1 บล็อกด้วยค่ะ ถ้าคุณเม้งมีเวลา เข้าไป comment ต่อยอดบ้างนะคะ