+ สวัสดีค่ะพี่ครูคิม...
+ มารับความปรารถนาดีด้วยคนค่ะ...
+ เมื่อเช้าอ๋อยเข้าไปติดตามอ่านบันทึกที่พี่บันทึกเรื่องราวของครูกอไก่มาแล้วทั้งสองบันทึกนะค่ะ...
+ พอมาอ่านบันทึกนี้...และ...ดูจากความฝันด้วยศรัทธา...ของเจ้าน้องเอก...ทำให้นึกถึงคำนี้จังเลยค่ะ " บวร"
+ หากผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมนี้...ทั้งหลาย ๆ กระทรวงโดยเฉพาะกระทรวงศึกษาฯ กระทรวงหลักทำงานจับมือเป็นเอกภาพก้าวเดินไปด้วยกัน...ตั้งใจจริงในการทำให้ "บวร" กลับมาเป็นพันธกิจ ยุทธศาสตร์หลัก...คงจะช่วยได้มากค่ะสำหรับปัญหานี้...
+ หากที่บ้านพร้อมใจก้าวเดินไปพร้อมกับโรงเรียนและวัด(ด้วยบทบาทโรงเรียนและวัดพร้อมเป็นทุนอยู่แล้ว)ทุกอย่างก็ไม่เลวร้ายแบบนี้หรอกค่ะ...
+ แต่ในทุกวันนี้...พ่อ-แม่...ผู้ปกครอง...บางคนไม่สามารถจัดการ อบรม สั่งสอนกับบุตรหลานตนเองได้...ก็โยนปัญหา ผลักภาระ ทั้งปวงมาที่โรงเรียน...ทั้งที่ท่านเหล่านี้สร้างปัญหาขึ้นมาในเบื้องต้น...
+ ทุกวันนี้...เด็ก ๆ ที่มีปัญหาอย่างว่ามีเยอะมาก...เนื่องจากสื่อทุกชนิดเข้าไปถึงที่นอน...ในขณะที่ภุมิคุ้มกันที่จะได้รับเพื่อเท่าทันของเด็ก...ที่ควรได้รับจากผู้ปกครองในเบื้องต้นไม่เกิด ไม่มี มีน้อยมาก ...ทั้งนี้เพราะผู้ปกครองเองก็มีภูมิคุ้มกันที่ว่าบกพร่องเช่นกัน...ทุกอย่างจึงตกมาที่โรงเรียน...มากจนตามมาหลอกหลอนครูแม้ในยามหลับ...
+ ด้วยประสบการณ์...สังคมไหนที่เป็นครึ่ง ๆ กลาง ๆ เมืองไม่ใช่ ชนบทก็ไม่ใช่...จะมีปัญหาหลากหลายมาก
+ ในตอนแรกที่เจอปัญหา...ศิษย์คนนั้น...คนนี้...คนโน้น...(เหล่าทรราช)ที่ประจำชั้น..ประเดประดังเข้ามา...อ๋อยเครียดมาก...แต่ด้วยศรัทธาในสิ่งที่คุยกับพี่คิม...และใจที่มุ่งหวัง..."วินัยเชิงบวก"...ก็อดทนและใจเย็น...ใช้ความรักราดรด...หัวใจศิษย์เหล่านั้น(ซึ่งช่วยกันก่อเหตุวันละหลายเวลาต่างกรรมต่างวาระกันไป)ทุกวัน...ทุกวัน...โดยไม่ตีค่ะ...ใช้การพูดคุย...ทำความดีชดเชย ด้วยการล้างห้องน้ำ...โกยขี้หมา...กวาดขยะ ...ทุกครั้งที่ทำสิ่งเหล่านี้...อ๋อยก็ไปช่วยทำด้วยทุกครั้ง...ทั้งนี้เพื่อ..."ความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกัน"อย่างน้อยก็ทำให้พฤติกรรมศิษย์เหล่านั้นไม่แย่ไปกว่าเดิม...ทรง ๆ ไว้ก็ยังดี...ผ่านมา 2 เดือน ที่เฝ้าคอยด้วยใจศรัทธา...พฤติกรรมเด็กเหล่านี้บางคนก็ทรงตัวและบางคนก็ดีขึ้นค่ะ...
+ ถือว่าเป็นบทพิสูจน์ที่คุ้มค่าค่ะ...แต่ครูต้องใช้ความอดทนสูงมากค่ะ...
+ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ...