วันนี้ไปร่วมงาน "สมัชชาขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง" ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์  ด้วยความคาดหวังว่าจะได้ฟังความเห็นใหม่ๆที่แตกต่างจากผู้คนวงการต่างๆในสังคมไทย  แต่ก็พบ "ความผิดหวัง" จึงเข้ามาที่ blog อ.วิจารณ์ เพื่อนำความคิดเห็นมาแลกเปลี่ยนกัน

พบข้อความที่ อ.วิจารณ์เขียนว่า  "เพื่อหาทางทำความเข้าใจการศึกษาในแง่มุมที่แตกต่างจากที่เข้าใจกันโดยทั่วไป   ด้วยความหวังว่า จะช่วยกันหาลู่ทางพัฒนาการศึกษา/การเรียนรู้ ของสังคมไทย ในมิติที่ก้าวหน้า กว้างขวาง และเชื่อมโยงกว่าเดิม" ซึ่งเป็นสิ่งที่อยากเห็นในงานครั้งนี้  แต่....

ภาพแรกที่เห็นในงานคือ "รูปแบบ" การจัดนิทรรศการเน้น "การดึงดูด จูงใจให้คนเข้าไปสนใจ" แทนที่จะจัดงานอย่างเรียบง่ายเน้นสาระสำคัญ แต่กลับไปเน้นความสวยงาม  เป็นการออกแรงลงทุนเกินความจำเป็น สะท้อนให้เห็นว่าการเรียนรู้ของสังคมไทยเป็นแบบ "passive"

กิจกรรมของงาน และการบรรยายต่างๆเป็นรูปแบบที่หน่วยงาน 5 แท่งของกระทรวงศึกษาธิการนำเสนอให้ผู้เข้าร่วมงานรับรู้ว่าทำดีอย่างไรแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องราวที่สามารถค้นหาได้ใน internet และข่าวสารทั่วไป   แทนที่จะเน้น"การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนของสังคมในการบริหารจัดการศึกษา" โดยใช้งานนี้เป็นเวทีแลกเปลี่ยน และระดมความคิดการขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง

พิธีเปิดก็ใช้เวลากับ "พิธีกรรม" มากจนเกินไป  ไม่แน่ใจว่า "พิธีกรรม" มีความหมายต่อการปลุกเร้าใจเพื่อ "สร้างการเรียนรู้" หรือไม่  อยากฟังความเห็นจากผู้อื่นด้วย

พัชริน