แวะมาเยี่ยมครับ  ผมเห็นน้องหมอหลายคนที่จบมาทำงานใหม่ ๆ   มีความทุข์ ทั้งทางตรงและทางอ้อมครับ 

ทางตรงก็คือ  หงุดหงิด โมโหง่าย ทุกข์กับคนไข้ ญาติ และเพื่อนที่ทำงาน   เมื่อก่อนเด็กเหล่านี้ก็เป็นเด็กชั้นมัธยม นีเหละครับ  เจอเพื่อนคุณพ่อ คุณแม่ เจอยายข้างบ้านก็ยกมือไหว้ ดูน่ารัก   พอจบเป็นหมอ สถานะเปลี่ยนไป คุณยายคนเดิม  เพื่อนพ่อ แม่ คนเดิม ถูกดุเมื่อถามมากเวลามารักษากับคุณหมอคนเดิม  เวลากลับก็ต้องไหว้ก่อน  พี่พยาบาลก็ถูกดุ เมื่อถามมาก เพื่อที่เรียนด้วยกันเป็นเภสัช ก็ถูกดุเมื่อถามมาก ดูความอดทนต่อคนรอบข้างช่างน้อยลงเสียเหลือเกิน เพราะ

ความเป็นหมอ ทำให้คนถูกยกระดับ  แต่คนที่ถูกยกระดับ ก็ต้องรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่า ตัวเองก็ยังป็นเด็กน้อยของคุณ ยายข้างบ้านเหมือนเดิมนั่นเหละ

ทางอ้อมก็คือ การใช้ชีวิต life style    การไม่ได้มีโอกาสใช้ ศักยภาพของแพทย์ ตามที่ควรเป็น แต่กลับไปใช้ทางอื่น   อาจด้วยความเข้าใจผิด ๆ    จ นหลายครั้งผมก็เคยนึกไปเป็นอาจารย์แพทย์  อยากเล่าเรื่องราว ที่เด็ก ๆ ควรได้รับรู้ ก่อนเป็นแพทย์  อะไรอะไร น่าจะดีขึ้น   แต่ก็คงได้แต่คิด  ผมเห็น อาจารย์หมอนิพัธพาเด็ก ๆ นักศึกษาแพทย์ ที่ รพ.พุทธชินราช ดูผู้ป่วยที่บ้าน   เห็น อาจารย์ รวิวรรณ ดูแลนักศึกษาแพทย์ ด้วยจิตสำนึกของครูแพทย์ที่ดี  อยากให้ น้องหมอ มีหัวใจของความเป็นมนุษย์ ผมดีใจมากเลยครับ

ถ้าไม่ได้เข้ามา gotoknow คงยากที่จะได้มีโอกาสได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้   อาจารย์ ทำต่อไปนะครับ ผมคอยติดตามอยู่ครับ