ขอบคุณ คุณพิมพ์ ที่เข้ามาแลกเปลียนเรียนรู้

จากที่คุณเล่ามา คิดว่า ยังไม่รุนแรงถึงขนาดเป็นโรคประสาทหรอกครับ อาจจะเป็นไปได้ว่า คุณเองเป็นคนที่ขาดความเชื่อมันในตัวเอง และรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่ต้องทำอะไรขัดแย้งกับคนอื่น แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอยากเป็นตัวของตัวเองในเวลาเดียวกัน ถ้าเป็นภาษาธรรมะก็อาจจัดอยู่ในประเภท ยังหาตัวตน (หรือจริต) ของตัวตนไม่เจอ เลยทำให้เกิดความรู้สึกเบื่อๆ อยากๆ ขาดเป้าหมายที่ชัดเจนในการดำเนินชีวิตและการทำงาน

ไม่ต้องตกใจกับสภาพที่เป้นหรอก เพราะมีคนอีกจำนวนมากที่มีความคิดและความรู้สึกแบบเดียวกับที่คุณเป็น บางคนใช้เวลาเกือบครึ่งค่อนชีวิตก็ยังหาตัวตนของเตัวเองไม่เจอ

การปฎิบัติธรรมอาจจะพอช่วยเราได้บ้าง ในแง่ของการทำให้เราสงบลง แต่หากเรายังหาตัวเองไม่เจอความรู้สึกเดิมก็กลับมาเหมือนเดิม

หากมีเวลา ลองหาหนังสือ เรือง เข็มทิศชีวิต เล่มหนึ่ง มาอ่านดูนะครับ เผื่อว่าจะเข้าใจชีวิต และค้นหาเป้าหมายที่ชัดเจนมากขึ้น

ขอให้โชคดี และหากมีประสบการณ์จะมาแลกเปลียนอีกก็ยินดีอย่างยิ่ง ครับ