ขอร่วมแสดงความคิดเห็นนะคะ

ด้วยความที่มีเพื่อนร่วมเรียนทันตะชั้นปีเดียวกัน(หลายคนอยู่ก็จริง...แต่จะยกตัวอย่าง)2 คน ที่อยากจะลองเล่าให้ฟัง เผื่อว่าน้องคนที่ถามคำถามจะมองเห็นมุมที่ตัวคนเขียนเองก็เคยลองๆคิดดูตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่ แล้วค่อยคิดได้กว้างขึ้น(นิ๊ดนึง)หลังจากจบมาแล้วหลายปี

เพื่อนคนแรก โดยส่วนตัวรู้สึกว่าเป็นคนที่นิสัยดี(เลขที่ติดกันเพราะงั้นเลยคุยกันบ่อย) เข้ากับคนอื่นง่าย เอื้อเฟื้อ ช่วยเหลือ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ ไม่สามารถเรียนได้จนจบจากคณะ ทั้งๆที่ก็พยายามแล้ว กว่า6 ปี เพื่อนๆในชั้นปีก็รัก และเสียดายที่เพื่อนคนนี้ไม่สามารถจบร่วมกับเราได้  แต่ทุกวันนี้ เพื่อนคนนี้ ก็ยังเป็นเพื่อนที่แสนดีของชั้นปี  เป็นลูกที่น่ารักของคุณแม่คุณพ่อ เป็นพี่สาวที่คอยดูแลน้องๆ และที่สำคัญ เป็นคนที่เอื้อเฟื้อช่วยเหลือสังคม และสถานสงเคราะห์ต่างๆ อยู่เสมอๆ (บ่อยกว่าตัวคนแสดงความคิดเห็นซะอีก ^-^;;)   ถามว่าเพื่อนคนนี้ ไร้ความสามารถรึปล่าว......  (อย่างน้อย)คงไม่มีเพื่อนในชั้นปีคนไหนพูดอย่างนั้น

คนที่2 เป็นเพื่อน ที่นิสัยดีพอกัน แต่เป็นคนที่โดยส่วนตัวแล้ว(ให้พูดจริงๆ)ก็กลัวว่า เมื่อเค้าพลาดตกซ้ำชั้นไป... แล้วเค้าจะพ้นรั้วมหาลัยด้วยปริญญารึปล่าว...  ท้ายที่สุด 12ปีหลังจากที่เราเป็น freshy เพื่อนคนนี้ ก็นำความภาคภูมิใจมาสู่ตัวเค้าเอง สู่ญาติสนิท เพื่อนฝูง คณาจารย์ และคนที่ได้ยินเรื่องราวของเค้า    ความภาคภูมิใจที่เกิดขึ้นนี้พอจะบอกได้มั๊ยค่ะว่ามันก็มีค่าสำหรับทั้งตัวเอง และคนอื่นรอบข้าง ที่ก็หวังอยากให้คนคนนึงที่มีความพยายาม ได้บางสิ่งบางอย่างกลับคืนไป......  

 สำคัญมากก็คือ การตอบคำถามของตัวเองให้ได้ว่า อะไร คือ สิ่งที่เราต้องการ และอย่างน้อย อะไรคือ สิ่งที่เราพอจะทำให้คนที่เค้าเฝ้าหวังกับเราตอบแทนคืนได้บ้าง  ไม่มีใครที่ไร้ค่า หรือไร้สามารถในทุกๆอย่างหรอกนะคะ