ผมมักบอกกับเพื่อนเวลาที่เค้ามีปัญหามาปรึกษาว่า "ปัญหาทุกปัญหามีทางออก ถ้าหาทางออกไปเจอก็ออกทางเข้าสิ" เพื่อนก็จะพูดทำนองเดียวกันว่า ชีวิตคนไม่ใช่โรงหนัง จะได้มีทางเข้า-ทางออก.

แล้วมันผิดตรงไหนถ้าเราจะเปรียบชีวิตเป็นเหมือนโรงหนัง แต่มันจะผิดถ้าเปรียบชีวิตเป็นลานจอดรถ.

โรงหนังกับลาดจอดรถเหมือนกันก็คือ มันมีทางเข้า-ทางออก เหมือนกัน.

แล้วรู้หรือเปล่าครับว่ามันแตกต่างกันตรงไหน.....ก็โรงหนังเราสามารถเดินออก ตรงทางเข้าได้นะสิครับ.

ผมไม่เคยเห็นโรงหนังประมาณว่าคนที่ดูเสร็จออกไม่ได้ และคนที่จะเข้ารอบต่อไปเข้าไม่ได้.

แต่ที่พบเห็นบ่อยๆก็คือที่ลาดจอดรถ รถที่จะออกก็ออกไม่ได้เพราะมีรถเยอะเป็นงูกินหาง ส่วนรถที่จะเข้าก็เข้าไม่ได้เพราะติดรถที่จะออก.

ขออธิบายพอคร่าวๆๆประมาณนี้นะครับ ไม่ต่อนะครับ ที่ไม่อธิบายต่อ.....ก็เพราะเรามันคนคิดนอกกรอบเหมือนกัน

"ไม่ใช่สิ่งผิดที่เราคิดไม่เหมือนคนอื่น แต่มันผิด...สำหรับคนที่ไม่แม้แต่จะเริ่มต้นที่จะ...คิด"