สวัสดีค่ะท่าน...หายเร็ว ๆ นะคะ..หนูไม่สบายมาเกือบเดือนเหมือนกัน..เสียงแหบเสียงแห้ง...ไม่รู้ว่าปัจจุบันทำไม่เชื้อโชคมันจึงดื้อนัก...รักษาอย่างไงมันก็ไม่ยอมเราเลย...จึงต้องใช้วิธีแบ่งบุญให้...ขอบุญนี้ให้แก่เชื้อโรคในตัวข้าฯ ให้แก่นายเวรที่กำลังเล่นงานข้าฯอยู่....ก็ว่ากันไปเนอะ....ขอให้บุญรักษาท่าน...เป็นเสาหลักให้เราอย่างเข้มแข็ง มั่นคง...หายเจ็บหายป่วยนะคะ...อ่านนิทานท่านแล้ว...โดน...ใจมากเลย อ่านไปยิ้มไปคนเดียว...ปริ้นท์ใส่แฟ้มเอาไปให้ผอ. และครูที่โรงเรียนอ่านวันจันทร์ค่ะ....ในโลกนี้มีคนเก่งเยอะ...แต่จะมีคนเก่งจริงอย่างท่านสักกี่คนหนอ....ตอนนี้เขตทำอะไร เราจะรู้เร็ว รู้จริง...มันช่างดีอะไรเช่นนี้...ประหยัดเวลา ประหยัดคำพูด....อ่านมากก็รู้มาก...หนูเคยให้เด็กทำโครงงานวรรณกรรมท้ายรถบรรทุก....ท่านเชื่อไหมคะ...เด็ก ป. 4 นะคะ..ได้อะไรเยอะเลย แถมผู้ปกครองชอบด้วย บางคนจดมาให้ลูกเพราะลูกบอกพ่อแม่ว่า...ต้องพาหนูขับรถไปตามถนนเพื่ออ่านข้อความที่เขียนไว้ท้ายรถบรรทุก บางคนลักไก่ เอาจากรถสองแถวมั่ง รถแท๊กซี่มั่ง...ผู้ปกครองบอก แหม...ครู ลูกฉันมันบังคับให้ฉันจดข้อความอะไรไม่รู้มาให้...ฉันยังบ่นมันเลยตอนแรก ตอนหลังเป็นนิสัยเห็นก็จดไว้ในสมุด...ก็ดีนะ..ฉันก็ฉลาดขึ้นมาอีกหน่อย เพราะลูกบอกว่า...นี่เป็นข้อความของคนสู้ชีวิต...คนรวยไม่มานั่งแปะอะไรไว้แบบนี้...ฉันก็ว่า เออ จริง...หนูดีใจค่ะที่ทำให้ผู้ปกครองมีส่วนร่วมในกิจกรรมของลูก...ใหม่ ๆ อาจแอนตี้...แต่ตอนหลังทำเอง พอโครงงานเสร็จ พ่อแม่ถาม... อ้าวทำไมเดี๋ยวนี้ไม่จดแล้วละ...ลูกก็บอกว่าเสร็จแล้ว...ทำเรื่องใหม่แล้ว...5555...