เมื่อตอนงานสัปดาห์หนังสือหลานรักขอตังค์ซื้อสามพัน (เดี๋ยวนี้เด็กขอตังค์ทีเป็นพัน สมัยเราขอร้อยบาทก็หรูแล้ว) ยอมออกให้แค่สองพันถ้าเกินกว่านั้นให้ออกเอง สองพันแรกเขาเลือกแบบเต็มที่ พออีกพันนึงที่ต้องออกเองนี่เลือกแล้วเลือกอีก กว่าจะได้ก็เป็นชั่วโมง แต่เราก็ออกให้ก่อนแล้วเขาคืนให้ทีหลังตอนกลับมาบ้าน อารมณ์เดียวกันนี้เลยค่ะ สองจิตสองใจ จะรับดีหรือไม่รับดี คือใจนึงก็อยากให้รู้ค่าของเงิน แต่ใจนึงก็สงสารที่เขาต้องเอาเงินเก็บมาซื้อและชื่นชมเขาที่รักการอ่านด้วย ในที่สุดก็รับ เพื่อให้เขาได้รู้จักอดออมและเห็นค่าของเงินรวมถึงรักษาของด้วย (น้องทีม 10 ขวบครับ หลับปุ๋ยไปตั้งแต่สามทุ่มครึ่งแล้วเหมือนกัน)