ฮ่า ๆ หนูมาพร้อมกับใจที่เบิกบานปนเอ็นดูตนเอง เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อเช้าที่หนูพยายามวาดรูปนั้น หนูไม่ทราบว่ากล้องจุลทัศน์ที่หนูใช้มีคุณลักษณะพิเศษคือ "ลอกลายได้ด้วย"

เมื่อเช้าหนูวาดรูปไปสงสัยไปเพราะว่าจะต้องลงสเกลด้วย ว่าแต่ละส่วนขนาดเท่าใด เพราะตอนแรกหนูวาดจากความจำได้ของตนเองก็เลยได้รูปดังที่ปรากฏ

ตอนบ่าย ๆ เพื่อนที่ห้อง Lab เดินมาถามว่าเป็นไงบ้าง หนูอธิบายให้ฟังว่า ไม่แน่ใจเรื่องการลงสเกล คุยไปคุยมา เขาบอกว่า กล้องนี้มันมีคุณลักษณะพิเศษคือ เป็นคล้ายกล้องที่สามารถแสดงภาพให้ลอกลายได้

หนูรู้สึกขอบคุณเพื่อคนนี้มาก เหมือนเธอมาให้ทางสว่าง มาทำให้ความไม่รู้ของหนูหายไป เอ่ยขอบคุณเธอที่มาช่วยขจัดความโง่เขลาของหนู

แต่เธอก็อธิบายว่า สมัยเรียน หรือ เมื่อก่อนเขาก็วาดแบบที่ตัวเองทำนี่แหละ แต่เดี๋ยวนี้ดีขึ้น และลดความผิดพลาดที่เกิดจากตัวบุคคล

หนูได้เรียนรู้ว่า มีอะไรอีกหลายอย่างให้เราได้เรียนรู้ ใจหนูรู้สึกกระจ่างกับคำชี้แนะของเพื่อนท่านนี้มาก ๆ เพราะอะไรนะ เพราะหนูได้ลงมือทำมาก่อนแล้ว รู้แล้วว่า ความยากเป็นเช่นใด ความไม่รู้เป็นเช่นใด พอเธอเดินมาอธิบายและสอนทำให้หนูเข้าใจอย่างเเจ่มแจ้ง ผลผลิต จึงปรากฏดังแสดงในภาพ

ขอบพระคุณนะคะ ที่ช่วยให้คำชี้แนะ และเปิดโอกาสให้ได้เรียนรู้

มาต่อที่นี่ค่ะ=> วาดภาพผิวใบจากการลอกลาย