ผมเชื่อแล้วว่าสังคมมนุษย์ต่างคนต่างกำลังหาอะไร แต่บางครั้งผมกลับถามตัวเองแล้วผมละหาอะไรอยู่ ผมก็ตอบว่าอ้อผมหาความจริง หาความถูกต้อง หาคำอธิบาย หาสิ่งที่สังคมเรากำลังขาดหายไป เพื่อจะเติมเต็มและขยาย อันที่จริงผมเองก็ทำเพื่อตัวเรามากไปเลยไม่เคยได้มาดู ไม่ดูแล ไม่ใส่ใจ ไม่ห่วงใย และไม่ๆๆๆๆๆทั้งที่เป็นหน้าที่ หน้าที่ที่สังคมมอบให้เราตลอด อย่างสามจังหวัด ความจริงไม่ต้องรอรัฐเข้ามาดูแล ความจริงเราเองต้องดูแล ต้องสร้าง แต่เรากลับเห็นแก่ตัว เห็นแก่อำนาจ เห็นแก่ประโยชน์ เลยต่างก็แสวงหา ทั้งที่จริงเรามีอยู่แล้ว มีมากแล้ว แต่ก็ไม่พอสักที่ เมื่อไหร่มันจะพอ ไม่รู้เหมือนกัน เราดูสามจังหวัดเรารู้สึกสงสาร เค้าลำบากมาก เค้าอดทนมาก เค้าต่อสุ้ เค้าคงอึดอัดน่าดู เค้าคงอยากทำอะไรมากมาย แต่เค้าก็ถุกกับดัก กับดักที่สังคมของเขาสร้างเองและคนอื่นสร้าง เค้าอยากจะพุด อยากจะทำ แต่ทำไม่ได้ ทำแล้วเค้าอาจเลือกข้าง เลือกพวก เค้าคงเหมือนตายทั้งเป็น ตายทั้งหมู่ แต่เค้ากับอยากจะอยู่ แต่เค้าจะอยู่อย่างไรละ เมื่อสังคมแห่งที่ต่างแก่งแย่งอำนาจ ไม่ยอมกัน ความจริงไม่มีอะไรเป็นเจ้าของหรอก แท้จริงเป็นของกลางทั้งนั้น แม้แต่ความรู้ยังเป็นของกลางเลย ผมอาจจะคิดมั่วไปเอง แต่ผมเชื่อว่าท้ายที่สุดมันจะสว่าง แต่ขอให้ใจสว่าง ใจสว่างในที่สุดกายก็สว่าง แล้วเราก็จะทำที่เป็นแบบสว่าง ผมรอวันนั้นจริง ผมรอเหมือนที่ผมตอนอายุ5ที่ผ่านจริงๆ แต่เราเชื่อว่าท้านสุดความดีจะชนะ ไม่จำเป็นต้องชนะในวันนี้ ชนะวันไหนก็ได้ หรือจะแพ้ก้ได้ แต่ถ้าจะแพ้หรือจะชนะคือเถอะให้คิดถึงประชาชนด้วยนะขอร้องจริง เราชวนให้คนดีช่วยประกาศความดี ความดีไม่ต้องอาย ไม่ต้องกลัว เราอยู่ไม่จำเป็นต้องหาเงินมาก เราอยู่แบบคนจน แต่เป็นคนที่เท่าทัน เท่าทันใครคือเท่าทันสังคมเรานั้นเอง

อิสมาอีล