เช้านี้...เหมือนตื่นขึ้นมาแล้วมาทบทวนในตนเองเลยค่ะ

ถึงเรื่อง "โจทย" มีโจทย์บางเรื่องที่เราเข้าใจผิดคิดว่าเราผ่านแล้ว...สอบผ่านแล้ว

แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เลย... เรายังแก้โจทย์นี้ได้อย่างไม่ลึกซึ้งและรอบคอบ

เราเพียงแค่...เข้าใจว่าเราทำเสร็จแล้ว แล้วเราก็ไม่อยากทำโจทย์เช่นนี้อีก ได้แต่วางไว้ ไม่หยิบขึ้นมาพิจารณาใคร่ครวญและทำต่อ และ "ใจ" เราก็ปฏิเสธไปว่า "อืม...ฉันเคยทำแล้ว โจทย์แบบนี้ทำจนเบื่อจนฉันไม่อยากทำอีกล๊ะ...แต่จริงๆ แล้วเปล่าเลย ยอมรับต่อตนเองไม่ได้มากกว่า ว่าทำไม่ผ่าน ใช้วิธีการหลีก การเลี่ยง การหนี..."

พอคิดมาถึงตรงนี้ ทำให้นึกถึงเวลาที่เราเรียนหนังสือ...

และครูให้ทำโจทย์...คณิตศาสตร์ บางข้อยากมาก พอทำได้ แต่ได้คำตอบไม่ถูก...วิธีการอาจพอไปได้ ใช่เลย...มีโจทย์ข้อหนึ่งตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง เราน่ะไม่ขยันฝึกฝนตนเอง พอตอนเจอบททดสอบ... ก็ทะนงตัวว่าทำได้ และก็ทำได้อยู่นะ ทำได้ถูกวิธี... แต่คำตอบผิด ก็ได้ตั้ง 70 กว่าคะแนน เต็ม 100 ก็เลยยิ่งทำให้ทะนงตัวไปอีกว่า...ฉันเจ๋ง..

แต่...เวลาผ่านมาเลยปีมาก

ถึงได้รู้ว่าเรานั้นน่ะโง่มาก...

น่านะ...เช้าวันนี้ก็รู้ได้ในตนเองแล้วล่ะว่า "ยังมีโจทย์อีกหลายข้อที่เราทำไม่ผ่าน และต้องมาเรียนรู้หาวิธีแก้ไขโจทย์นี้"...