ขอบพระคุณค่ะ ท่านธรรมฐิต ที่เมตตา

ทุกโอกาสเราควรทำความรู้จักศึกษาเรียนรู้จากมัน

อย่าผลักใสไล่ส่งมัน..เพียงแค่เพราะเราไม่ชอบ..

สาธุๆๆขอรับ..

อย่าผลักไสไล่ส่งมัน หนูมองย้อนเข้ามาในตนเอง เมื่อก่อน หนูผลักไสแทบทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏ เหมือนเด็กที่ไม่ยอมรับความจริง

ตอนแรก ๆ ความโกรธเกิดขึ้นมาหนูไม่เห็นค่ะ ไม่รู้ด้วยว่าตนเองไปโกรธเขา รู้แต่เป็นหนัก ๆ อึ้ง ๆ คิดอะไรไม่ออก พอครูท่านชี้ให้เห็นว่า กำลังโกรธอยู่นะ ใจหนูกลับรู้สึกรับไม่ได้ ที่ตนเองจะไปโกรธคน ๆ นี้ พอโกรธขึ้นมา ก็รู้สึกซ้อนขึ้นมาอีกว่า โกรธทำไม โกรธไม่ได้นะ คร่ำครวญไม่อยากให้ตนเองโกรธ หลัง ๆ มาครูท่านเมตตาสอนว่า "ให้อยู่กับลมหายใจ อะไรจะเกิดขึ้นก็ให้หายใจสบาย หายใจเข้าสบาย หายใจออกสบาย หายใจไปเรื่อย ๆ" ตอนแรกก็ทำไม่ค่อยเป็นค่ะ อยากให้มันหายไว ไว เอาหล่ะซิ นึกย้อนในตนเองก็รู้สึกสงสารปนเอ็นดูความโง่ของตนเอง พอหลัง ๆ มา หายใจได้ดีขึ้น ไม่คาดหวังว่า สิ่งที่ปรากกฏมันจะหายหรือไม่หาย หายใจอยู่กับมัน กับอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างอดทน

มาต่อที่นี่เลยค่ะ=>เรียนรู้อยู่กับมัน อย่าผลักไสมัน