เรียนคุณครูธเนศ
- เข้าทำนองเส้นผมบังภูเขา แหม! เข้าใจเขียนนะค่ะว่า ก็คงเข้าทำนอง “โทษผู้อื่นมองเห็นเท่าภูเขา โทษของเรามองเห็นเท่าเส้นขน”
- น่าเสียดายนะค่ะ ความทรงจำของวันวาน ยัง เป็นได้เพียงแค่ความทรงจำ ไม่มีโอกาสเห็นได้อีกแล้ว นอกจากบอกกล่าวเป็นตัวหนังสือ