เจริญพร โยมคนเดินดิน

อาตมาเข้าใจ "ความคาดหวัง" ของโยมที่มีต่อวัด อย่างน้อยเมื่อเราไป "วัด" อาตมาก็ดีใจว่า "วัด" ที่โยมไปได้ทำหน้าที่ของคำว่า "วัด" และ "วัด" ดังกล่าวได้ทำหน้าที่ในการ "วัดใจ" ของโยมว่า "หงุดหงิด ฟุ้งซ้าน และรำคาญ" อาการทั้งสามอย่างนั้นถือได้ว่าเป็น "นิวรณ์" ซึ่งเป็นกลุ่มของกิเลสที่ "กั้นจิต" ของเราไม่ให้เข้าถึงกุศลธรรม

เป็นที่น่ายินดีว่า สุดท้ายแล้ว โยมได้ตระหนักและ "รู้เท่าทันตัวนิวรณ์" และ "รู้ทันปัจจุบันธรรม" ได้ สภาวการณ์เช่นนี้ จะเป็นอื่นไปไม่ได้เลย หากโยมไม่ได้ใช้ "วัดนอก" ที่โยมไปมาเป็นเครื่อง "วัดใจ" ที่ขุ่นมัว และสุดท้ายเราก็พบความจริงว่า "ความสุขนั้นไซร์อยู่ใกล้แค่ใจเรา"

เจริญธรรม