เห็นหัวเรื่อง ชื่อบันทึก ให้นึกเดา

แล้วก็ใช่ ดั่งคิด จิตพิสมัย

ขอคารวะ ด้วยจิต อันอำไพ

ระลึกไว้ มิตรภาพ ตราบนิรันดร์

...

ทึ่งจริงๆ ค่ะท่านอาจารย์ เคยคิดอยู่เหมือนกันว่า อยากจะเขียนกลอนอย่างนี้

หากแต่ใช่ง่ายอย่างใจคิดนะคะ เพราะต้องใช้สัมผัส ความหมายของแต่ละคนที่พ้องกันอีก  ...

ตาจะปิดแล้วก็พลันสว่าง เพราะได้อ่านงานกลอนที่ชอบ ขอบพระคุณค่ะ

 You will never walk alone แน่นอนค่ะ