อ.ครับ ผมมาเปิดบล๊อคใน gotoknow แล้วนะครับ

 แต่อยากจะแลกเปลี่ยนหน่อยหนึ่งน่ะครับ ... ผมคิดว่า ความเครียดของการแข่งขัน เกิดขึ้นเพราะเราแข่งขันกับคนอื่น มากกว่า เพราะเราแข่งขันกับตัวเองนะครับ

และเกิดจากการที่เราแข่งไปหาเป้าหมายที่คนทั้งสังคมต้องวิ่งไปถึง ...

 ผมแอบคิดเล่นๆว่า จริงๆแล้วเป้าหมายของคนในสังคมก็ถูกกำหนดมาโดยค่านิยมและสังคม จึงไม่แปลกที่คนไทยส่วนใหญ่ หรือ คนญี่ปุ่น จะมีเป้าหมายคล้ายกัน และนั่นนำมาซึ่งความจำกัดของพื้นที่ ที่คนในสังคมจะไปยืนอยู่ตามเป้าหมายของตน

แต่ถ้าสังคมกระตุ้นให้คนมีฝันเป็นของตัวเองเล่า?

ถ้าระบบการศึกษา ส่งเสริมให้คนมีฝัน และแนะช่องทางไปตามฝันให้เด็กได้ อย่างทั่วถึง หลากหลาย ทุกแขนง  และมีระบบการวัดผลที่ดูจากความพยายามของตนเอง (คือแข่งกับตัวเอง เหมือนที่อาจารย์เล่าให้ฟังมันน่าจะดีนะครับ)

แต่เรื่องนี้รัฐอาจต้องเข้ามามีบทบาทในการแทรกแซงสถาบันและระบบแรงจูงใจต่างๆในระบบเศรษฐกิจและสังคม เพื่อไม่ให้แรงจูงใจในสังคมมันขมวดไปที่ภาคเศรษฐกิจบางภาค หรือค่านิยมทางสังคมบางอย่าง

 แต่ดูจะฝันไปหน่อยนะครับ ;p