แด่ช่างปั้น ที่ปั้นดิน ให้เป็นดาว

สุกสกาว ส่องสว่าง ทางไสว

จากก้อนดิน ได้สูงส่ง บนฟ้าไกล

แม้อย่างไร ไม่เคยลืม ช่างปั้นดาว

จะขอเป็น ดาวจากดิน ในนภา

จะขอเป็น ดาวบนฟ้า ฤดูหนาว

แผ่ไอรัก สู่ช่างปั้น ตลอดคราว

เมื่อรวดร้าว น้อยแสง จะกลับมา

มิได้กลับ มาเพียง ให้เติมแสง

แต่กลับมา ขอกำลังแรง เพื่อวันหน้า

หากไร้ช่าง ดาวก้อดับ ล่วงนภา

ดินเป็นดาว ไร้ค่า เมื่อลืมครู