เห็นด้วยกับที่คุณโยมเขียนนะ บางทีความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกมากเกินไป อยากให้ลูกมีความสุขไม่ต้องลำบาก มีอะไรก็หาให้ ทำให้ทุกอย่าง จนลืมไปว่า พ่อแม่ไม่สามารถอยู่กับลูกไปตลอดเวลา คราใดที่ลูกขาดพ่อแม่ไปแล้วเขาก็จะทำอะไรไม่เป็นเลย อยู่บนโลกนี้อย่างยากลำบาก หากรักลูกจริงขอจงให้ลูกอันเป็นที่รักของท่านได้หัดคิด หัดทำเองบ้างเถิด ผิดก็เตือน ถูกก็ชม นี่แหละรักลูกให้ถูกทาง ระวังละเดี๋ยวลูกจะบอกว่า "พ่อแม่รังแกฉัน"

สาธุอนุโมทนากับคุณโยมนะ