สวัสดีท่านอาจารย์
- จำได้ว่าเคยเข้ามาเยี่ยมชมบ้านท่านบ้างแล้วเห็นมีต้นไม้ร่มครึ้ม ผักสวนครัวเจียวชะอุ่มชนิดเห็นแล้วอิ่มไปเคยก็อดเขียนอะไรต่อมิอะไรไว้บ้างในทางชื่นชม..ท่าน
- ในภาระที่คิดว่าอยากจะทำในวันข้างหน้าอันใกล้ตั้งใจจะเออร์รี่ ปี๕๕
- อดวิตกไม่ได้ว่าเราจะว่างเกินไปไหม ก็เตรียมๆไม่ให้คัวเองว่างเกินไป นี่แค่เตรียมเกษียณ มีโอกาสได้เข้าไปแวะอ่าน ชมโน่นนี่ บ้านนั้นทีบ้านนี้ที แต่เอ...มีคนอื่นเตรียมไปได้ไกลกว่าดิฉันอีก ดิฉันเตรียมแค่ว่าตัวเองอยากจะเกษียณ แด่พอนึกขึ้นมา..เอเกษียณแล้วเราจะเป็นจะอยู่อย่างไร จะเหงาไหม..ก็แค่คิดว่า..เตรียมหาอะไรทำหลังเกษียณ เวลานี้ต้องมาถึงแน่นอน..ยังไม่คิด..ก่อนตาย มีอะไรที่เรายังไม่ได้ทำ อยากทำก็จงทำ..เสียเถิด บังเอิญพอมีโชคอยู่บ้างทรัพย์ที่เตรียมไว้ทำเป็นมรดกของบิดา ประกอบกับคู่ครองก็ไม่ขัดศรัทธา ลูกก็..สำหรับดิฉันผู้เป็นแม่คิดว่าเหมือนมีเทพมาอุ้มสม มารับหน้าที่ต่อจากเราไป คนโตเรียนจบแล้ว..และทำงานแล้ว ดูแลน้องแทนแม่ได้ในระดับหนึ่ง ก็ได้แต่ภาวนาให้เขาเป็นเด็กดีเช่นนี้ตลอดไป คนเล็กกำลังเรียน เขาชอบไปทางศิลปะ..เราคิดว่าพอมองเห็นทางในอนาคตของเขาบ้างแล้ว ตัวดิฉันเองผู้เป็นแม่ก็อยากจะทำอะไรที่มีความชอบ..และน่าจะถึงเวลาที่ต้องทำ ก่อน..จะหมดเวลา...ที่ทุกคนไม่มีใครซื้อหามาต่อ(เวลา)ให้กับตัวเองได้ เมื่อนึกอะไรได้ก็ต้องขวนขวายรีบทำ ทั้งนี้และทั้งนั้นก็ต้องรอบคอบที่สุด..เพื่อความสุขสงบที่แท้จริง.. ที่จะปฏิเสธไม่ได้คงยึดแนวทางขององค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวในบริบทที่ว่า..ความพอเพียงนั่นแล