พี่จ๊ะ..

จริงๆ แล้วรถโดยสารสี่ล้อเหลืองๆ น่ะมีแค่ถึงเวลาหนึ่งทุ่มในหน้าร้อน และน้องจ๊ะไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหน้าหนาวอย่างนี้จะมีรถโดยสารคันสุดท้ายออกกี่โมง น่าจะหกโมงเย็นนะ ส่วนรถสามทุ่มครึ่งน่ะ..เป็นรถโดยสารเชียงใหม่-แม่สะเรียง-แม่ฮ่องสอนจ๊ะ ที่บังเอิญผ่านแถวบ้านน้องจ๊ะ แต่น่าหวาดเสียวนะจ๊ะ ขืนหลับไประหว่างทางล่ะก็มีหวังได้ไปเจออา(จารย์)จ๊ะในเช้าอีกวันแน่ๆ อิอิ

นี่นะ ในคืนนั้น..น้องจ๊ะอาจจะอุปาทานก็ได้นะจ๊ะ เรื่องขนหัวลุกนั่น อาจจะเป็นเพราะจิบน้ำสีๆ กับพี่อิงเยอะไปหน่อย กลับถึงบ้านรีบเล่าให้แม่ฟังเลยล่ะ แต่น้องจ๊ะไม่ได้หลับ....ลึก....ขนาดนั้น รู้สึกตัวจ๊ะ..รู้สึกตัว ก็เจอบ่อยจนไม่ลุกวิ่งไปหาน้าในนาทีน่ะจ๊ะ ยังนอนนิ่งๆ ต่อไปอีกตั้งหลายนาที

ดีใจที่ได้เจอกันอีกทีนะจ๊ะ ดีใจมากเลย.. ไม่นึกว่าจะเจอพี่จ๊ะ ก็เลยทำหมูนุ่มไม่อร่อย อิอิ

เป็นกำลังใจให้ทุกคนในงานครั้งนี้เลยนะ..จ๊ะ..