ดีฉันเป็นอีกคนหนึ่งที่รักคนมีเจ้าของ และคนๆนั้นเป็นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทเลยก็เด้แต่เขากับมีเจ้าของแล้วข้าพเข้าเป็นเป็นพี่เลี้ยงลูกเสืออยู่ที่วิทยาลัยหนึ่งที่พิดโลกข้าพเจ้าก็ไปเข้าค่ายเขาคนนั้นก็จะไปช่วยเป็นประจำทุกปีเขากับดิฉนนั้นเรียนคนละแผนกกันข้าพเจ้าไปเข้าค่ายเขาก็ไปช่วยชมรมของดิฉัน ดิฉันรักเขามากเวลานอนก็นอนด้วยกันและเวลาเราถามเขาว่าเลิกกับแฟนหรือยังเขาก็ตอบว่า เลิกแล้ว เราก็ดีใจเพราะว่าเลิกกับแฟนแล้ว เวลากินข้าวดิฉันก็ชอบรอเขาตักกับข้าวให้เขาเทกแคร์เขาตลอดเวลาเขาอยากได้อะไรก็หาให้เขาชอบชื้อนมให้เขากินตอนเช้าอยากนอนกับเขาอยากคุยกับเขา พอเรากับจากเข้าค่ายเราก็โทรคุยกันแทบทุกวันพอนานๆไปมีผู้หญิงโทรหาดิฉันว่าไม่ได้เลิกกับเขาเราก็ต้องนอนกินนำตาเพราะเรารักเขามากทุกวันนี้เราเจอกันทุกวันก็คุยกันแต่เขาก็ต้องมองเราไม่ตรงแต่เราไมเคยว่าเขาเลยเพราะเรารักคนคนนี้มาก ทุกวันนี้ข้พเจ้าก็ยังอยาก พูด คุย เจอหน้าเขาทุกวัน เพราะเราเป็นคนรักคนมีเจ้าของ