เมื่อสักครู่นี้...

นั่งรถไป "วัดถ้ำสุรรณคูหา"... อะไรนำพาอยากให้ไป คงมีเหตุนำพา

ทุกครั้งที่ทำกระบวนการเสร็จ ก็มักจะอยากแยกไปพักเพื่อที่ว่าผู้จัดจะได้กลับไปพักผ่อน แต่ครานี้ไม่อิดออดต่อการรับข้อเสนอ ไปถึงผืนที่แห่งความร่มเย็น แหงนหน้าขึ้นมองหน้าผาถ้ำ ระลึกน้อมบูชาผู้ภาวนาแห่งการก้าวไปในเส้นทาง ... ที่อยู่ในถ้ำ

มีครูบาอาจารย์หลายท่าน... ที่มาผืนแผ่นดินนี้อย่างเงียบๆ ไม่บอกกล่าวต่อใคร

เป็นใจเย็นๆ...ได้กราบแล้วกลับเข้าที่พัก

บทหนึ่งของการสนทนาอันเป็นความคับแค้นอยู่ในอกในใจ ต่อเรื่องราวของการทำธุรกิจบนเส้นทางการบรรยาย ที่มีค่าเรียกร้องอย่างแพงยิ่ง เป็นเรื่องที่น่าตกใจว่าประเทศไทยเราเป็นถึงปานนี้เหรอ

แต่ก็นั่นน่ะนะ หนทางของใครของมัน

เราก็ไม่สามารถนำกฏเกณฑ์แห่งหนทางเราไปกำหนดใครได้

ก็ได้แต่สะท้อนใจ...สิ่งใดเราพึงพอช่วยเหลือได้เราก็ไม่รีรอ

แม้กายเราอาจจะเหนื่อย แต่ความเหนื่อยนั้นอยู่กับเราไม่นานหรอก