เข้ามาชะแง๊แลหน้าต่างบ้านเพื่อนด้วยความระลึกถึง

แต่ต้องตกตะลึงเมื่อกลับมาเจอช่อดอกไม้หลายหลากหน้าบ้านตัวเอง

นี่เพื่อนแสดงความคิดถึงกับเราบ่อยกว่าที่เราทำแล้วหรือ

ไม่เป็นไรหรอกนะ ครูปูเอ๋ย

อย่าได้นิยามความรู้สึกของใคร ๆ ในแง่ปริมาณเลย

รวมทั้งของตัวเอง

กล้อมแกล้มบอกกับเพื่อนไปหน้าซื่อ ๆ เลยดีกว่า

ว่าอาการผลุดลุกผลุดนั่งขึ้นมาจากเตียงเฉย ๆ นี้

ตัวเองเรียกมันว่า "ความคิดถึง"

แปลกจัง! พิมพ์ไปเสียโจ๋งครึ่มขนาดนี้แล้ว อาการกลับไม่ทุเลาเอาเสียเลย

เฮ้อ...

:(