ก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ ว่าง ๆ ก็ "โง่" บ้างก็ได้ ไม่ต้องไปฉลาดรู้ทุกเรื่องหรอก

ทำไปเฉย ๆ กับเรื่องราวที่ผ่านไปมาในชีวิตบ้าง

รู้มากก็เรื่องมาก รู้เรื่องมากก็วุ่นวาย

ถ้าใครด่าเราแล้วเราไม่รู้เรื่องมันก็จบ

แต่ไอ้เรามันดันฉลาด "หูดี" เข้าใจตีความ ว่าเขาด่าเราอย่างโน้น เขานินทาเราอย่างนี้

พอรู้แล้วก็เอามาเจ็บช้ำน้ำใจ "นอนไม่หลับ..."

ถ้าช่วยได้ก็ช่วยไป เรื่องช่วยนั้นเรื่องหนึ่ง เรื่องปล่อยวางนั้นเรื่องหนึ่ง

เวลาจะเจริญเมตตาบารมี "ปัญญา" บารมีมันก็ต้องเอามาใช้ควบคู่กันด้วย

มีหน้าที่ช่วยก็ช่วยไป ช่วยเสร็จก็จบ

อย่าไปหวังว่าช่วยเขาแล้วเขาจะเห็นความดีของเรา

ไอ้ตัว "หวัง" เนี่ยแหละตัวทุกข์ แต่ตัว "ช่วย" นั้นไม่ทุกข์หรอก

หวังมากก็ผิดหวังมาก เมื่อมีหวังก็ต้องยอมรับ "ความทุกข์..."