สงสัยว่าจะยังโง่ไม่พอ ยังมีความฉลาดอยู่...!!!

คนฉลาดนั้นจะไปไหนมาไหนทีก็ต้องคิดโน่น คิดนี่ หาเหตุ หาผล ต้องเห็นให้ได้เสียก่อนว่าจะไปที่ไหนแล้วได้อะไร...?

คนฉลาดก็เลยต้องควานหาจุดหมายปลายทางให้ได้ ให้เห็นก่อน แล้วจึงค่อยก้าวเท้าเพื่อออกเดินทาง

เหมือนกับคนที่ถามว่า "ตายแล้วไปไหน...?"

คนฉลาด ๆ เขาก็ตั้งตา ตั้งตาหาคำตอบอยู่อย่างนั้น ถ้าไม่เห็น "ชีวิตหลังความตาย" เขาก็จะไร้ความเชื่อใน "กฎแห่งกรรม"

เราถูกหล่อ ถูกหลอมมาว่า ต้องเห็นจุดหมายปลายทางที่ชัดเจนก่อนถึงจะก้าวเท้าออกเดินทางได้

ถ้าไม่เห็น ไม่ไป ถ้าไร้ซึ่งหลักฐาน ไม่เชื่อ ไม่ฟัง

เราทั้งหลายจึงไม่ได้ไปไหนกันซักที

ก็มัวแต่นั่ง "งม" หาเหตุ หาผล หารูป หาภาพ หา "หลักฐาน" ว่าจุดหมายปลายทางนั้น "มีจริง..."

ถ้าไม่เห็นจริง "ไม่ไป..."

แต่คนที่ไป เขาก็ไปไกลเสียเกินกว่าจะมีเวลากลับมาบอกเราได้ทัน...

คนไปเขาก็ไปไกลแล้ว กว่าเขาจะเจอ เราก็ยัง "โง่" ยืนอยู่ที่จุดเดิม...

ในอดีต เราไม่ได้เห็นอะไรอีกหลายอย่าง เมื่อก่อนเราไม่เชื่อ

เดี๋ยวนี้ เราได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง วันนี้เรากลับมาเชื่อ

อนาคต เราคงจะได้เห็นอะไรอีกหลายอย่าง วันหน้าก็อาจจะเชื่อ แต่วันนี้ก็ยังไม่เชื่อ

อนาคตนั้นคงไม่อยู่รอเราให้พิสูจน์เสมอไป เพราะใครจะรู้ความตายแม้นพรุ่งนี้...

ถ้าไม่เริ่มก้าวเดิน ชีวิตก็ย่อมต้องเผชิญกับ "หายนะ" ไม่ว่าจะเป็นความแก่ ความเจ็บ และ ความตาย...