สวัสดีน้องสิงห์
- วัฒนธรรมการกินการอยู่ฝังรากลึกอยู่ในคนแต่ละพื้นถิ่นแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค ผมว่าเป็นสิ่งดีๆ ที่หลายคนอาจไม่เข้าใจ
- คนเราเติบโตมาจากเบ้าหลอมของการเลี้ยงดูแบบไหนๆ โตขึ้นก็คุ้นชินแบบนั้นๆ ร่างกาย สำนึก การรับรู้ และการปรับตัวของร่างกานเข้ากับเงื่อนไขของท้องถิ่นนั้นๆอยู่แล้ว ยิ่งการบริโภคเป็นเรื่องที่ติดในรส สัมผัส ยิ่งไปใหญ่ พี่ไปเที่ยวเยอรมันหลายสิบปี ยังไปกินน้ำพริกผักดอง ไข่เจียวที่นั่นเลย คนไทยที่ไปเรียนหนังสือทำให้กิน
- ..อยู่ที่ไหนก็รักที่นั่นนะครับ
- ผมเคยเป็นเด็กเลี้ยงควายที่ต้องลงทุ่งหลังเกี่ยวข้าวและเข้าป่าตอนเริ่มทำนา
- มีหลายอย่างที่ยังติดตาตรึงใจอยู่จนทุกวันนี้
- ได้ขี่ควาย ปั้นลูกกระสุนดินเหนียว ทำอาหารจากผักหญ้าที่หาได้ระหว่างการเดินทาง ฯลฯ เสียดายที่คนสมัยนี้ไม่โชคดีเหมือนผมตอนเป็นเด็กๆ
- น้องสิงห์และคนรุ่นนี้โชคดีที่ผ่านยุคสมัยที่เป็นรอยต่อของสังคมชนบทกับสังคมเมืองมามากกว่า สัมผัสจริงๆมามากกว่าเด็กปัจจุบัน เราจึงเข้าใจ รับรู้ สำนึกในสิ่งเหล่านั้นมากมายกว่าเด็กสมัยนี้ คนที่ผ่านมาเช่นนั้นย่อมให้คุณค่าของวัฒนธรรมสูงกว่าคนที่ไม่เคยผ่านมานะครับ น้องสิงห์รู้ดีอยู่แล้ว