อื้ม... ไม่อ้วนบ้างก็แล้วไป

ความอ้วนนี้เป็นทุกข์นะ "ทุกข์แห่งขันธ์"

เคยอ้วนหรือเปล่า...? 555

พูดถึงเรื่องอ้วนกับเรื่องขึ้นเขา ก็นึกถึงตอนที่เดินขึ้น "ภูสอยดาว"

ตอนนั้นไปกัน ๕ คน ๔ คนผอมและ ๑ คนอ้วน คนอ้วนนั้นก็ไม่ใช่ใคร เรานี่เอง

คนอื่นเขาเดินทางสบายทั้งขึ้นทั้งลง แต่เรานั่นน่ะสิ โอ้โห "ขันธ์ทั้ง ๕ เป็นของหนักเด้อ..."

หนักจริง ๆ หนักจริง ๆ ขาแข้งรับน้ำหนักกันไม่ไหว

แต่ตอนนี้สบายขึ้นหน่อย น้ำหนักลดลงพอสมควร

ก่อนบวช 86 เดี๋ยวนี้ทรงตัวอยู่ที่ 60 อื่ม... คล่องตัวขึ้นเยอะ

ตอนบวชปีแรกไปธุดงค์ ตอนนั้นน้ำหนักอยู่ที่ 74 แค่นั้นก็ "แทบตาย" เพราะร่างกายของเรา "ไม่แข็งแรง"

ไปธุดงค์ละกิเลส เกือบได้ละชีวิตไปเสียแล้ว...

แต่ทั้งหมดทั้งปวง ก็เป็นดั่งเช่นท่านกะปุ๋มว่า มันอยู่ที่เรารู้ตัวเราและเตรียมตัวเราอย่างไร

คนอ้วนที่ปีนเขาเก่ง ๆ ก็มีเยอะ เขาปีนได้เพราะเขาแข็งแรง

เขารู้จักออกกำลังกาย รู้จักฟิตกล้ามเนื้อ

คนผอม ๆ ที่นั่งทำงานอยู่ในสำนักงานอย่างเดียวก็สู้คนอ้วนที่แข็งแรงไม่ได้เน๊อะ

การปฏิบัติธรรมนี้ก็เหมือนกัน

คนอยู่วัดมาก ๆ แต่ไม่รู้จักปล่อยจักวาง ก็สู้กับคนที่เขาสู้อยู่ "หน้างาน" ไม่ได้

พระนี่ก็ใช่เบา เพราะพระนี่เป็นเจ้า "ทิฏฐิ มานะ" เลยทีเดียว

คนกราบไหว้มาก ๆ ถ้าไม่คุมใจดี ๆ ก็ "หลง" ไปเหมือนกัน

สิ่งทั้งหลายทั้งปวงอยู่ที่การฝึก การซ้อม

ซ้อมบ่อย ๆ ชกบ่อย ๆ แค่คู่ต่อสู้เห็นกล้ามก็หนีไปแล้ว

สมองของเราต้องลับให้แวววาว มีดที่คม ที่แวววาว โจรเห็นก็วิ่งหนีเหมือนกัน...

เมื่อเจอปัญหาต้องฝึกสู้กับปัญหา ใช้ธรรมในการแก้ปัญหาแล้วเราจะมีปัญญาที่ "แข็งแรง..."