สวัสดีค่ะ

เราทุกคนจะมีเรื่องทุกข์ใจอย่างน้อยก็หนึ่งเรื่อง เป็นเพื่อนชีวิตค่ะ ไม่มีเรื่องนี้ก็ต้องมีเรื่องอื่น

ดิฉันก็เคยทุกข์ค่ะ มากขนาดบอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้ เพราะถ้าร้องแล้ว กลัวว่าความเข้มแข็งจะไหลออกไปจากใจพร้อมน้ำตา แล้วตัวเองจะยืนอยู่บนโลกนี้ไม่ได้ จึงทุกข์ทั้งเรื่องที่ทำให้ทุกข์ และทุกข์เพราะไม่สามารถที่จะระบายทุกข์

แต่ในความทุกข์ ดิฉันกลับพบทางออก นั่นคือพระศาสนา ดิฉันหันมาศึกษาพุทธศาสนาอย่างจริงจัง จนพบว่า ที่เราทุกข์ เพราะเราปฏิบัติหน้าที่ต่อทุกข์ไม่ทุกข์ ทุกข์นั้น ไม่สามารถแก้ไขได้ แต่เราแก้ปัญหาที่ทำให้เกิดทุกข์ได้

และปัญหา ก็ไม่ได้มาจากสิ่งใด หรือคนใดเพียงคนเดียว แต่มาจากหลายๆอย่างรวมกัน หรือเกิดต่อเนื่องกัน เพราะอย่างนี้เกิด จึงเกิดอย่างนั้นตามมา ต้องค่อยๆดูทีละจุด แก้ไปทีละเรื่อง

ในขณะที่แก้ อาจไม่สำเร็จในวันเดียว อาจจะเป็นเดือน เป็นปี ก็อย่าท้อ เพราะอย่างไรเสียเราก็ทุกข์น้อยลง เพราะสิ่งที่แก้ได้บางสิ่งได้แก้ไขไปแล้ว

ที่สำคัญ คืออย่ายึดถือมั่น เพราะความยึดถือมั่นไม่ว่าในอะไร นำความทุกข์มาให้ทั้งนั้นค่ะ

แม้แต่ความดี บางคนทุกข์เพราะความดี เพราะคิดว่าทำดี แต่ไม่มีคนเห็น ไม่ได้รับผลตอบแทน เพราะยึดถือมั่นในความดี การทำดีจึงกลายเป็นทุกข์ ถ้าไม่ยึดถือมั่น การทำดีจะเป็นเพียงกิจกรรมหนึ่งในแต่ละวัน ให้ชีวิตผ่านไปเท่านั้น จึงไม่ทุกข์ และไม่ท้อ

พอถึงวันนี้ มองย้อนกลับไป ดิฉันดีใจค่ะ ที่พบความทุกข์ เพราะไม่อย่างนั้น ชาตินี้คงไม่ได้หันมาหาพระศาสนาอย่างนี้ และคงตายอย่างโมฆะบุรุษ คือเกิดมาเสียชาติไปหนึ่งชาติ เพราะไม่ได้พัฒนาจิต พัฒนากรรม เพียงแต่เกิดมาใช้กรรม แล้วสร้างกรรมใหม่ให้ต้องตามไปชดใช้ต่อไป

เติมกำลังใจให้ตนเองให้ได้นะคะ ขอเป็นกำลังด้วยค่ะ