อื้ม... มันต้องมั่นใจกันหน่อย

เหมือนกับเมื่อก่อนนี่นะ ตอนที่ตั้งใจปวารณาว่า "ถ้าสวดปาฏิโมกข์ไม่ได้จะไม่สึกนี่" ก่อนที่จะตัดสินใจเข้าไปก้มกราบพระประธานในพระอุโบสถนี่ก็ต้องตัดสินใจอยู่นาน

แต่การทำแบบนี้ก็เหมือนกับครูบาอาจารย์ที่ท่านเคยปรารภไว้ว่า

"เหมือนกับเราตัดสินใจที่จะไปอีกฝั่งหนึ่ง เรายังไม่เห็นฝั่งหรอก และไม่รู้ว่าฝั่งอยู่ที่ไหน แต่ใครล่ะที่จะกล้ากระโดดลงไปแม้จะไม่เห็นฝั่ง..."

ตอนที่เราสมาทานว่าจะสวดปาฏิโมกข์ให้ได้ก็อารมณ์นั้น คือ โอ้โห อย่างยาวเลย (จากต้นจนจบประมาณ ๕๐ นาที) จะสวดได้หรือเปล่าเนี่ย แต่ก็เอาวะ กระโดดลงน้ำไปก่อนเลย ฝั่งอยู่ไหนไม่รู้ แต่ก็ดีกว่าพวกที่ "วิ่งลัดเลาะอยู่ตามฝั่ง..." เน๊อะ

อ้าว... นอกเรื่องไปเสียไกล กลับมาเรื่องที่เราแน่ใจว่าจะมีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ "มากขึ้น"

อันนี้ก็ต้องกระโดดลงน้ำไปก่อนเหมือนกัน

ต้องทุ่มไปเลยสุด ๆ ไม่มีทางถอย กระโดดลงน้ำไปแล้ว ฝั่งก็ไม่เห็นหรอก แต่อย่างไรก็ต้องว่ายไป

แต่เราก็มั่นใจว่า อย่างน้อยก็มีเราคนหนึ่งที่จะคอย "ปั่น" ความรู้อยู่

ในปัจจุบัน G2K ขาด "ตัวปั่น" ตัวปั่นไม่ใช่ตัวป่วนนะ

ตัวปั่นนี้เปรียบเสมือนโปรโมเตอร์ จับแพะชนแกะ

ตัวปั่นนี้ก็คือ "คุณอำนวย" นี่แหละ ถ้าพูดแบบง่าย ๆ

เรามาช่วย "ปั่น" ความรู้กันดีกว่า

นอกจากเขียนแล้ว มาช่วย "ปั่น" กัน

นักปั่น หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งคือ "นักเจ๊าะแจ๊ะ"

ต้องมองให้ขาด ปั่นให้ถูก

ถ้าปั่นดี จะมีองค์ความรู้ดี ๆ เกิดขึ้นเยอะ

ถ้าปั่นดี สมาชิกหน้าใหม่จะเลื่อนชั้นเป็นสมาชิกหน้าเก่า

สมาชิกหน้าเก่าจะเป็น "พี่เลี้ยง" คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

สังคมนี้จะไม่เป็นเพียง "สังคมอุดมคติ"

สังคมนี้จะกลายเป็นสังคมจริง เพราะเราช่วยกัน...