คุยกันไม่เป็นงัยท่าน..จึงได้ทะเลาะกัน

ฟังกันไม่เป็น...จึงได้โกรธกัน...นึกคิดไปว่า เขานั้นมาว่าตนมาด่าตน

ด้วยความที่กอด...อาการที่หลงว่าตนเองรู้ตนนั้นชำนาญนั่นน่ะ จึงทำให้ฟังใครไม่ได้ฟังใครไม่เป็น... พอมีใครมาบอกก็ทนไม่ได้ แต่หารู้ไม่ว่าการที่มีคนมาบอกนั่นน่ะ คือ เรายังมีโอกาสที่จะพัฒนาต่อไปได้อีก...

ฟังก่อน...ฟังแบบใช้หัวใจฟังนะ ใช้หัวใจฟังแล้วปัญญามันจะเกิด

อย่าใช้อารมณ์ฟัง...เพราะหากว่าใช้อารมณ์ฟัง...

เราจะชอบแต่คำป้อยอ พอไม่ได้ยินคำป้อยอ เราก็จะไม่ชอบใจ...

แต่ดูท่านช่างแน่ใจเหลือเกินนะ...

ว่าก้าวต่อจากนี้จะมีการแลกเปลี่ยนมากขึ้น...อืม!