ต้องขออภัยโยมภัสราด้วยนะที่ไม่ตอบคำถามเรื่องนี้ปล่อยให้รอนาน ที่โยมตั้งคำถามว่า ใส่บาตรไม่ถอดรองเท้าเป็นบาปไหม?..จริงๆแล้วคำตอบก็มีอยู่ในคำถามนั่นเอง..แหล่ะโยม..คือ เรื่องของรองเท้านี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ดังที่โยมว่า ถ้าไม่อำนวยต่อการดำเนินชีวิตหรือเป็นอุปสรรคต่อการทำสิ่งต่างๆ เช่นมีหนามของมีคมอยู่บนทางเดิน เท้าเจ็บมีบาดแผลที่เท้า หรือแม้แต่อากาศหนาวๆ พระพุทธเจ้าก็ทรงอนุญาตให้ใส่รองเท้าได้ ถ้าเหตุการณ์ปกติพระองค์ไม่ทรงอนุญาตให้พระใส่รองเท้ารับบาตร และในส่วนของโยมเวลาใส่บาตรก็ต้องดูสถานการณ์ขณะว่าควรถอดหรือไม่ ถ้าโยมเจ็บเท้าหรือไม่สะดวกในการถอนรองเท้าหรือกลัวเท้าสกปรกก็ไม่เป็นไร ไม่บาปหรือผิดหรอกโยมไม่ต้องกังวลใจไป แต่เมื่อพระไม่ใส่ ถ้าโยมไม่ได้เป็นอะไรหรือไม่มีสิ่งจำเป็นจะต้องใส่..ก็ควรจะถอดเหมาะกว่านะโยม

ส่วนที่ถามว่า ทำไมพระไม่ใส่รองเท้าเวลารับบาตร? คำตอบก็คือว่า สมัยก่อนนั้นพระพุทธเจ้าไม่อนุญาตให้พระใส่รองเท้า เพราะจะทำให้เกิดความยึดติดในความสะบาย การออกบวชถือเป็นการละจากความสะบาย ใช้ชีวิตไม่สะบายเหมือนอย่างฆรวาส ฝึกให้เข้าใจคำว่าทุกข์และให้หาทางพ้นทุกข์ ดังนั้น เวลาพระจะไปไหนมาไหนจึงไม่ใส่รองเท้ากันแม้แต่เวลาเดินบิณฑบาตก็ไม่ใส่ เว้นเสียแต่พระจะเป็นไข้เจ็บปวดเท้าหรือสถานการณ์ไม่อำนวยก็ทรงอนุญาตให้ใส่ได้

เรื่องรองเท้านี้ในจัมมขันธกะในพระวินัยปิฎกมีบอกไว้ว่า พระโสณะโกวิฬิสะ ท่านเป็นลูกของเศรษฐีซึ่งเบาะบางบวชเข้ามาแล้วมีความเพียรเดินจงกรมจนเท้าท่านแตก มีเลือดเต็มตรงที่เดิน เวลาออกรับบิณฑบาตท่านก็เดินกระเพลกๆ โยมเลยไปกราบทูลให้พระพุทธเจ้าทรงทราบเรื่อง พระองค์จึงทรงอนุญาตให้ภิกษุใส่รองเท้าได้ตามความเหมาะสม แต่จริงๆมีข้อห้ามเกี่ยวกับรองเท้าไว้คือ ห้ามมิให้สวมรองเท้าเดินจงกรม ภิกษุสวมรองเท้าเข้าหมู่บ้าน(หรือสวมเวลาออกบิณฑบาต) ห้ามมิให้สวมรองเท้ามีสีต่างๆ ห้ามมิให้สวมรองเท้ามีหูสีต่างๆ ห้ามมิให้สวมรองเท้าหุ้มสน หรือรองเท้าที่อลังการต่างๆ ถ้ารูปใดสวมละเมิดข้อห้ามดังกล่าวก็เป็นผิดศีลหรือต้องอาบัติทุกกฎ นี่คงเป็นคำตอบได้ว่า ทำไมพระจึงไม่ใส่รองเท้ารับบาตร ถ้าโยมยากจะเข้าใจมากกว่านี้..อาตมาแนะนำให้โยม..ลองไปเปิดพระไตรปิฎกหมวดจัมมขันธกะในพระวินัยดูอีกก็แล้วกันเด้อ..

ถ้าสงสัยเรื่องอะไรอีก..ก็เจริญพรถามมาได้เน้อ..ยินดีตอบเสมอ..แต่บางครั้งอาจตอบช้าไป..เพราะอาตมายุ่งนิดหน่อย..ทั้งไปเรียนและสอนหนังสือ..