ต้อง จิตใจ ซิครับที่ลิขิตชีวิต

บางครั้งที่จิตใจที่โลเลปล่อยเลยตามเลย...เลยเป็นไพรพลของชีวิต ที่คอยต่อสู้เพื่อรับใช้ชะตาชีวิต.. มนุษย์เราช่างอ่อนแอพ่ายแพ้ศิโลราบ..ต่อชีวิตง่ายดายนัก หนึ่งในร้อยน้อยคนที่จะข่มขืนให้อยู่เหนือชะตา ทำอย่างไรเล่า เหล่าท่านๆ ที่จะนำปลด ลดชะตาให้ตำกว่าจิตใจ

คงจะเป็นได้ ก็เห็นจะเป็นพระธรรมฯ หละครับ..

จากชีวิตที่รันทด และหดหู่

สวัสดีครับอาจารย์JJ