การประสมรูปสระ
| สระรูปเดียวได้แก่ ะ อั อ็ า อิ อุ อู เ ใ ไ โ ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ |
| สระ ๒ รูปได้แก่ | ||
| เสียงสระ | เกิดจาก | รูปสระ |
| อี |
เกิดจาก |
พินทุ์อิ + ฝนทอง |
| อึ |
เกิดจาก |
พินทุ์อิ + หยาดน้ำค้าง (นฤคหิต) |
| อื |
เกิดจาก |
พินทุ์อิ + ฟันหนู |
| เ-ะ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + วิสรรชนีย์ |
| เอ็- |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + ไม้ไต่คู้ |
| แอ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + ไม้หน้า |
| โ-ะ |
เกิดจาก |
ไม้โอ + วิสรรชนีย์ |
| เ-อ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + ตัว อ |
| อัว |
เกิดจาก |
ไม้หันอากาศ + ตัว ว |
| -ำ |
เกิดจาก |
หยาดน้ำค้าง + ลากข้าง |
| เ-า |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + ลากข้าง |
| สระ ๓ รูปได้ แก่ |
| เสียงสระ | เกิดจาก | รูปสระ |
| แ-ะ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า+ไม้หน้า + วิสรรชนีย์ |
| อัวะ |
เกิดจาก |
ไม้หันอากาศ+ ตัว ว + วิสรรชนีย์ |
| เ-อะ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + ตัว อ + วิสรรชนีย์ |
| เ-าะ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + ลากข้าง + วิสรรชนีย์ |
| สระ ๔ รูปได้แก่ |
| เอีย |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + พินทุ์อิ + ฝนทอง+ตัว ย |
| เอือ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + พินทุ์อิ + ฟันหนู+ตัว อ |
| สระ ๕ รูปได้แก่ |
| เอียะ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + พินทุ์อิ + ฝนทอง+ตัว ย+ วิสรรชนีย์ |
| เอือะ |
เกิดจาก |
ไม้หน้า + พินทุ์อิ + ฟันหนู+ตัว อ + วิสรรชนีย์ |
สระมี ๓๒ เสียง
|
สระเดี่ยว (สระที่เกิดจากการเคลื่อนไหว ของลิ้นและริมฝีปาก เพียงส่วนเดียว) |
สระประสม (สระที่เกิดจากการ เคลื่อนไหว ของลิ้นทั้งส่วนหน้า - กลางและหลัง ทำให้รูปริมฝีกปาก เปลี่ยนไป) |
สระเกิน (สระที่มีเสียงพยัญชนะ ประสมอยู่) |
| ๑. อะ | ๑๙.. อัวะ | ๒๕. อำ |
| ๒. อา | ๒๐. อัว | ๒๖. ใอ |
| ๓.อิ | ๒๑. เอียะ | ๒๗. ไอ |
| ๔. อี | ๒๒. เอีย | ๒๘. เอา |
| ๕. อึ | ๒๓. เอือะ | ๒๙. ฤ |
| ๖. อือ(เมื่อใช้สระอือ ต้องมี อ ตามหลัง) | ๒๔. เอือ | ๓๐. ฤๅ |
| ๗.อุ | ๓๑. ฦ | |
| ๘. อู | ๓๒. ฦา | |
| ๙. เอะ | ||
| ๑๐. เอ | ||
| ๑๑. แอะ | ||
| ๑๒. แอ | ||
| ๑๓. โอะ | ||
| ๑๔. โอ | ||
| ๑๕. เอาะ | ||
| ๑๖.ออ | ||
| ๑๗. เออะ | ||
| ๑๘. เออ |
สระในรูปแบบต่าง ๆ
| รร ( ร หัน) | อ, ว, และ ย | สระลดรูป | สระเปลี่ยนรูป |
|
รร (ร หัน) ใช้แทน สระอะ ได้ มักพบใน คำที่มาจากภาษาอื่น เช่นภาษาสันสกฤต หรือภาษาเขมร เช่น บรรทม บรรทัด บรรเทา บรรเทิง บรรจบ กรรไกร สรรค์ สรร จำนรรจ์ ครรไล |
อ, ว , และ ย เป็นได้ทั้ง สระและ พยัญชนะ เช่น อ เป็นสระเช่น ขอ, มือ, เสือ, เธอ ฯลฯ ว เป็น สระ เช่น กลัว, บัว มั่ว ฯลฯ ย เป็นสระ เช่น เสีย, เพียะ ฯลฯ |
บ่ได้ (บ่อ ลดรูป อ) ณ โอกาสนี้ (ณะ ลด วิสรรชนีย์ ะ) นก คน จน ครบ ฯลฯ (ลดรูปสระโ-ะ) ก็ (ลดรูป สระเอาะ) ขืน (ลดตัว อ มาจาก ขือ+น) |
สังข์ รัก กัน ลับ เห็น (เหะ+น เปลี่ยน |
การวางตำแหน่งสระ
| หน้าพยัญชนะ ต้น |
หลัง พยัญชนะต้น |
หน้า + หลัง พยัญชนะต้น |
บน พยัญชนะต้น |
หน้า+บน+หลัง พยัญชนะต้น |
ล่าง พยัญชนะต้น |
| ตัวอย่างเช่น เปล แต่ โธ่ |
ตัวอย่างเช่น ตา จ๋า |
ตัวอย่างเช่น เขา เตะ เบาะ เลอะเทอะ |
ดี ถึง หรือ (บน+หลัง) กลัว (บน+หลัง) |
เสีย เกลือ |
สู่ คุณ |
|
........สระไทยใช้หลายท่า พยัญชนะดูแยบยล เกิดพยางค์คำและความ สื่อสารงานทั้งหลาย |
ทั้งหลังหน้าใต้และบน วรรณยุกต์ใช้ได้ความหมาย เรียบเรียงตามคิดแยบคาย ลุล่วงดีมีคุณอนันต์ อ.ฐะปะนีย์ นาครทรรพและคณะ |