อาการเดียวกันค่ะ ตอนเรียนก็รู้ว่าเพื่อนเนี่ยไม่แมนร้อย เขาก็แสดงออกแต่ไม่มาก รับได้ เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันเลย ไปไหนมาไหนด้วยกันสี่ปี นิสัยดี นอนเตียงเดียวกันด้วยซ้ำเวลาไปเที่ยว ผ่านไปสามปีหลังเรียนจบ ไม่ได้เจอกันเลย มีเพื่อนคนนึงแต่งงาน ไปงานเลี้ยงก็นั่งคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ อยู่ดีๆ มีคนมาปิดตาให้ทายว่าใคร เสียงเราก็จำได้แน่นอน ดัดแค่ไหนก็จำได้ ทายถูกทันที แต่พอเปิดตา อุ๊บส์....ใครวะ

แบบว่าช็อคไปพักใหญ่ จำเพื่อนไม่ได้ คือจากใส่ยีนส์เสื้อลายสก็อต หวีผมเป๋แบบที่เห็นมาตลอดสี่ปี กลายเป็นไว้ผมยาวสลวย ใส่ชุดราตรีออกงานผ่าข้างแหวกลึก ที่สำคัญ เฮ้ย...มีนมด้วย โตอีกต่างหาก อุ๊แม่เจ้า พอตั้งสติได้ก็คุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีการแอ่นให้เราลองบีบนมดู บอกว่าของจริงนะ ไม่ใช่ฟองน้ำ ไม่อยากขัดศรัทธาเลยบีบไปหนึ่งปั๊บ เออ..นมจริง อยากลองบีบอีกข้างแต่โดนตีมือ 555 หลังจากนั้นก็รู้ว่าเพื่อนไปยึดอาชีพเมคอัพอาร์ตติส เลยขอนามบัตรมาเผื่อเรียกใช้งานกัน ก็ได้ร่วมงานกันหลายครั้งพอควร (เพื่อนคนนี้หน้าแมนเหลี่ยมเลยอ่ะ)

คืนนั้นเจ้คนนี้แหล่ะลากเราไปสีลม ไม่เคยไปเธคอันเดอกราวนด์มาก่อนในชีวิต น่ากลัวมาก ปกติก็ไม่ชอบเธคอยู่แล้ว นี่ที่ก็ไม่มีจะยืน เลยปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนลำโพงสูงๆ ดูคนอื่นเต้นกันจะได้ไม่มีใครมายุ่ง แถมต้องเอานิ้วอุดปากขวดน้ำไว้ กลัวคนอื่นเอาอะไรมาใส่ มีการส่งถังน้ำให้แบ่งกันดูดด้วย ไม่คิดจะชิมเลย กลัวฉี่ม่วง พอเพื่อนเต้นกันจนเธคเลิกเราก็หูจะดับแล้ว ออกมาเจอแก๊งค์ชาวสีม่วงจะไปไหนไม่รู้ เพื่อนก็ชวนเราไปต่อ เหอๆๆ บ้ายบาย โชคดีเพื่อน ตัวใครตัวมัน กลับบ้านดีกั่ว กินดื่มธรรมดาพอแจมได้ แต่ถึงกับไปไหนต่อไหนมั่วซั่วกับคนไม่รู้จักก็เซย์กู๊ดบาย