......ทัด "ลำดวน "อวลแอบแนบข้างหู
...กรุ่นเรณูชิดสะอางปรางสมร
...ยามนิราศเสน่หา..คิดอาวรณ์
...ดอมเกสรชื่นละม้ายคล้ายนวลพรรณ
......ได้เรียนรู้ด้วยตัวเองเมื่อได้ลงมือทำขนมค่ะ ขนมไทยเป็นทั้งศาสตร์และศิลปจริงๆ...จากแป้ง น้ำมัน น้ำตาล ยังไม่พอล่ะค่ะ ยังต้องประกอบด้วยความตั้งใจอย่างมากมาย ใช้ความสังเกตปฏิกิริยาเชิงวิทยาศาสตร์นิดๆ ทำไปก็คิดแปลกใจคนโบราณว่าคิด ว่าทำกันมาได้อย่างไร สมัยก่อนที่เห็นคุณยายทำ ไม่มีถ้วยตวง ไม่มีสัดส่วนแน่นอนก็สำเร็จออกมาอร่อย...ร่วมปีทีเดียวที่เราลองผิดลองถูกกว่าจะลงตัว เป็นความปลื้มตัวเองอีกครั้งค่ะ...เดิมทีใส่กลอนบทนี้ลงในกล่องขนมด้วยความคิดที่ว่าอืมมม..ถ้าสาวซื้อไปฝากหนุ่มก็เอาแบบบทข้างบนนี้ไป...แล้วถ้าหนุ่มเอาไปฝากสาวก็..
......อัน " ลำดวน " ที่พี่กอบมอบให้เจ้า
...กรุ่นกลิ่นเย้าหอมตรลบสบนาสา
...แต่แม้นเทียบปรางนวลกับมวลผกา
...บุษยามิอาจข่มฉมสุรางค์
......รึว่าใกล้วันแม่แล้ว...ฝากแม่ด้วยคำไพเราะ
......โอบอังกูรด้วยหัตถีนารีเพศ
...ดุจดวงเนตรแนบสุรางค์มิห่างหาย
...ด้วยสองมือกางกั้นภยันตราย
...มิระคายสะกิดเจ็ย...แม้เลบนวล
......ความคิดออกจะฝันเฟื่องนะคะที่อยากให้ใครๆได้ชิมทั้งขนมพร้อมๆกับรับสุนทรีย์ทางภาษา...
......ใช่เพียงโอษบ์เอมอิ่มชิมขนม
...มีคารมกรองร้อยถ้อยรังสรรค์
...ล้วนหลายหลากสื่อความหมายสายสัมพันธ์
...มอบกำนัลพร้อมชื่นฉม..ขนมไท
.......คิดถึงนะคะ...
....................... ...สียะตรา.. ............