แต่เราจะพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ไง ? ต้องทดลอง

ถูกต้อง ๆ

ต้องลองดูกันสักตั้ง คนเราไม่ทุกข์จะรู้จักทุกข์ได้อย่างไร

จะรู้ทุกข์ด้วยการอ่านหนังสือเหรอ เอางั้นเหรอ ไม่ไหวมั๊ง

ตอนทุกข์แบบสุด ๆ นี้แหละเป็นโอกาสอันวิเศษ

ทุกข์จนให้ปากร้องออกมาว่า "อ๋อ" นี่คือ "ความทุกข์" ความทุกข์มันเป็นอย่างนี้ เวลาทุกข์มันดิ้น มันทุรน ทุรายอย่างนี้

ถ้าหากรู้แล้วยัง "โง่" ไม่เข็ด รู้ทุกข์แล้วก็ยังกระโดดลงไปทุกข์อีก ก็ "ช่างหัวมัน"

ทุกข์คราวก่อนก็ปางตาย พอหายได้ก็กระโดดลงไปหาทุกข์อีกอย่างนี้ต้องพูดว่า "สมน้ำหน้า..."

คนเรากับความทุกข์ก็เป็นอย่างนี้ ว่าจะฉลาดก็โง่ไปมาก ทุกซ้ำซาก ทุกแล้ว ทุกอีก...

เกิดมานี่ก็โง่พอแล้วเวลาทุกข์ก็ยังมาทำหน้าโง่ ๆ อีก

ต้องด่าตัวเองให้มาก

ถ้าทุกข์แล้วยังโง่กลับไปอีกเรื่องเดิมก็ด่ามันเข้าไป ด่าจิต ด่าใจของตัวเองนี่แหละ

เวลาที่วัว ที่ควายเดินเหยียบหนามเขาก็ยังจำไม่เดินไปเหยียบซ้ำอีก

แต่มนุษย์ที่สำคัญตนว่าเป็น "สัตว์ประเสริฐ" พอเจ็บแล้ว ทุกข์แล้ว ก็ยัง "โง่" กลับไปทุกข์อีก ทุกข์เรื่องเดิมนี่แหละ

เรื่องรัก เรื่องใคร่ เรื่องสมบัติ

มีแต่เรื่องกิเลส เรื่องตัณหา เรื่องกามนั้น ๆ

พอทุกข์อยู่ก็บอกแล้วเข็ดแล้ว ไม่เอาแล้ว

แต่พอหาย พอเบาได้หน่อย นั่น ไปอีกแล้ว ไปกับเขาอีกแล้ว เฮ้อ! มนุษย์...