หากในประจำวัน เราเห็น ว่าใจเรากำลังเข้าไปแตะความอยากปั๋บ นี่มัน ทุรนทุราย

ถูกต้อง ๆ
ความอยากได้ อยากมีนั้นเป็นทุกข์
ความไม่อยากได้ ไม่อยากมีนั้นก็เป็นทุกข์
เมื่อได้แล้ว อยากผลักสิ่งนั้นออกไปก็ยิ่งเป็นทุกข์
เมื่อใดที่เกิดความอยาก เมื่อนั้นนั่นก็เป็นทุกข์

ความอยากนั้นเป็น “อารมณ์” เป็น “อารมณ์ที่อยาก”
ถ้าหากเรายังใช้อารมณ์เป็นจิต ใช้จิตเป็นอารมณ์อยู่
เมื่อเกิดอารมณ์อยาก จิตก็จะทุกข์...

เมื่ออยากแล้วไม่ได้รับการตอบสนอง หรือตอบสนองช้าไปเมื่อเพียงเศษเสี้ยววินาที ชีวิตนี้ย่อม “ทุรน ทุราย”
ความทุกข์นี้เป็นของธรรมดา ความอยากนั้นก็ย่อมเป็นของ “ธรรมดา” เช่นเดียวกัน

แต่มีสิ่งพิเศษสิ่งหนึ่ง ที่ท่านมี ท่านเป็น คือ ท่าน “เห็น” ความอยาก เห็นความทุกข์ เห็นความทุรน ทุราย
เฝ้าดูอารมณ์ต่าง ๆ เหล่านั้น เฝ้าดูบ่อย ๆ เฝ้าดูมาก ๆ
เมื่อทุกข์ก็นั่งดูซิว่ามันจะทุกข์ขนาดไหน
เมื่ออยาก เมื่อดิ้น ก็ดูซิว่ามันจะดิ้นทุรน ทุรายขนาดไหน
ธรรมชาติของจิตเดิมแท้นั้น ย่อมปลดเปลื้องความอยากได้เมื่อเรา “เห็น” ความอยากนั้น
เห็นบ่อย ๆ เห็นจนชิน เห็นจน “เซ็ง”
เซ็งแล้ว เดี๋ยวก็เบื่อไปเอง

สู้มัน อย่าหนีมัน
มันอยาก มันทุกข์ ก็สู้มันไปอย่างนี้แหละ
ถ้ากรรมมันเคยตายเพราะ “ความอยาก” ก็ให้มันตายไป...