สวัสดีค่ะคุณ Phornphon

ขอบคุณที่แวะเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยกันค่ะ

น้อง kmsabai

วันหยุด เสาร์ อาทิตย์นี้ ไม่ได้ไปไหนค่ะ  แต่อยู่เวร Oncall consult ค่ะ   ส่วนวันศุกร์นี้  สังฆะของ รพ. จะมีภาวนาด้วยกันตอนเที่ยงครึ่งถึงบ่ายโมงครึ่ง  ค่ะ  แล้วจะมีสนทนาธรรมกันด้วย

ส่วนต้นเดือนหน้า รพ.จะมีอบรมสุนทรียสนทนาค่ะ  โดยทีมงานจากสถาบันขวัญแผ่นดิน  เห็นว่าพี่ชวนชื่น จะโทรไปชวนท่านสมคบมาอบรมด้วยกัน  ไม่แน่ใจว่าได้คุยกันหรือยังนะ  ยังไงฝากเชื้อเชิญด้วย 

อ้อ เดือนนี้ทางสังฆะของ  รพ . ว่าจะนิมนต์หลวงพี่จากวัดดอยกิ่วขมิ้น มานำภาวนาและสนทนาธรรมค่ะ แต่ยังไม่ได้กำหนดวัน 

อย่างไรก็ดี  ถ้าน้องมีโอกาสมาในเมือง ว่าจะชวนไปกราบท่านด้วยกัน ไปสนทนาธรรมกับท่านได้ค่ะ

น้อง V.

วันนี้วันพระ พี่เพิ่งไปวัดบ้านใหม่กลับมา  ไปทำวัตรเย็น แล้วก็นั่งสมาธิค่ะ  ไปกับบรรดาแกนนำของสังฆะ รพ.  

เรื่องของเรื่องคือคิดถึงที่นี่ใช่ป่ะ  ใจเลยไม่ได้อยู่ที่นั่นแต่มักจะวิ่งมาที่นี่  ที่เดิมๆ ที่เราคุ้นเคย  กลับมาสู่อดีต  แฮะๆ  เมื่อไม่อยู่ในปัจจุบัน เราจึงไม่สุขสบาย  ก็อย่างหลวงพี่เพทายว่าไง  เราไปยึดอยู่กับความสุขเดิมๆ ที่เป็นอดีตไปแล้ว  

ครูบาอาจารย์ท่านว่ากัน  ขนาดเป็นพระ ท่านก็ไม่ให้ติดที่อยู่  ต้องให้ย้ายกุฏิเป็นช่วงๆ   เราผู้ไม่ใช่พระ จึงเป็นธรรมดาย่อมติดที่เดิมๆ  น่ะ

หลายปีก่อนตอนที่พี่ย้ายที่ทำงานใหม่  ไปอยู่ รพ.ใหญ่ๆ และวุ่นวายมาก  ปรับตัวก็ยังไม่ได้  พอได้อ่านหนังสือของหลวงปู่ติช ที่ชื่อ ปาฎิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ   หลังจากนั้นไม่ว่าจะทำอะไร  พี่จะทำให้เหมือนกำลังทำพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์อะไรสักอย่าง ตามหลวงปู่ว่า  แม้กระทั่งนั่งขัดล้างห้องน้ำ   พี่ก็จะขัดถูกระเบื้องห้องน้ำไปทีละแผ่นทีละแผ่น  สนใจอยู่แต่งานการล้างห้องน้ำที่ทำอยู่   ทำไปทำมาเลยเพลิน  ความไม่สบายใจหายไปตอนไหนก็ไม่รู้   หลักการของ ปัจจุบันขณะ ช่วยได้จริงๆ นะ.