ภาพสวยอยู่แล้วค่ะศิษย์พี่ คงไม่ต้องกล่าวอะไร

แต่สำหรับสิ่งที่แฝงมากับภาพ คงต้องเอาธรรมะมาจับกันสักหน่อย

สำหรับคำว่าสัจจะธรรม คือความจริง แต่ความจริงบางอย่างก็ยากที่จะยอมรับได้

ยิ่งถ้าคนที่มีอายุสักหน่อย เคยแลกเปลี่ยนความคิดกัน เค้าบอกน่าใจหาย

ในความรู้สึกนะคะ คิดว่า ชีวิตคนแต่ละคนมีวิถึที่แตกต่างกัน แต่อยู่ที่ว่า มีความสุขในการใช้ชีวิตหรือไม่ และอะไรคือความสุข บางคนการมีรถ มีบ้าน มีหน้ามีตาทางสังคมคือความสุข แต่อีกบางคน การได้ให้สังคมกลับคืนแม้ว่าจะเล็กน้อย หรือไม่มีใครมองเห็นคือความสุข เอ๋เป็นคนชอบคุยค่ะ เกิดมาเพื่อคุย เคยนั่งคุยกับคนเกือบทุกอาชีพ ตั้งแต่คุณลุงกวาดถนน ถึงชาวมอญที่สังขละบุรี ความสุขนั้นต่างกัน การศึกษา หรืออาชีพ มิได้เป็นตัวชี้วัดความสุข

สรุปง่ายๆ คือ เราคนไทยวิถึชีวิตเราผูกพันกับศาสนา แต่บางช่วงเวลาเราอาจจะหลงลืมไปบ้าง แต่การแก้ปัญหาในชีวิตทุกอย่างจะจบลงด้วยธรรมะแทบทั้งสิ้น ธรรมะไม่ใช่การสวดมนต์ ไม่ใช่การเข้าวัด เพียงอย่างเดียว แต่คือการให้ การแบ่งปัน ให้แล้วไม่ทุกข์ ถ้าคนไทยทุกคนรู้จักการให้ ที่สำคัญคือให้อภัย ยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น ไม่ยึดติดกับ "ตัวกู ของกู " เหมือนท่านพุทธทาสกล่าว เมืองไทยจะน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะค่ะ

(ไม่ต้องแปลกใจนะคะ ถึงเป็นคนรุ่นใหม่ แต่โตมากับวัดค่ะ บ้านอยู่หน้าวัด)