สวัสดีครับพี่บ่าวขจิต และ อ.Wasawat

   ผมอยู่ไทยแล้วครับ เรื่องราวเรียบร้อยได้เริ่มงานเต็มที่เต็มถังเต็มเครื่องยนต์เต็มลูกสูบกันต่อไปครับ จริงๆ หากเราว่ากันตามหนังสือเด๊ะๆ ก็ให้เด็กไปอ่านเอาเองก็อาจจะได้ครับ คือหนังสือถูกเขียนในบริบทหนึ่ง แล้วส่งมาให้คนในอีกบริบทหนึ่งอ่านหรือทำความเข้าใจ สิ่งที่ขาดหายไปคือการเชื่อมโยงระหว่างหนังสือนั้นกับบริบทภายนอกแวดล้อมที่นั่น นั่นคือการมองและเชื่อมโยงเข้าหากัน ปรัชญาที่แฝงซ่อนอยู่มันอยู่ที่ผู้อ่านว่าจะเข้าถึงแก่นแค่ไหน การให้เห็นตัวอย่างที่เชื่อมโยงกับภายนอกนั้นจึงเป็นสิ่งที่ช่วยให้เด็กเข้าใจได้ง่ายมากขึ้นครับ อยู่ที่ว่าจะมีกระบวนการให้เด็กค้นหาการเรียนรู้ในวิถีของตัวเองได้อย่างไร

    การเป็นครูที่เด็กๆ กล้าที่วิ่งเข้าหานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย วิ่งเข้าหาเพื่อช่วยให้เกิดกระบวนการเรียนรู้หรือต่อวงจรการเรียนรู้ที่ทรงคุณค่าและยั่งยืนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากเช่นเดียวกันครับ

    พอกลับมาผมก็ยุ่งๆ ก็อาจจะเขียนน้อยลงบ้าง เว้นแต่มีประเด็นที่ต้องปล่อยของออกครับ เหมือนวันนี้ก็จำเป็นที่ต้องปล่อยของออก ส่วนจะปล่อยที่ลานไหน ก็แล้วแต่บริบทครับ ทุกช่องทางก็มีข้อดีเสมอครับ

ขอบพระคุณมากๆ นะครับ