4. ครูอรวรรณ

 Music is life. ครูอรวรรณคะ

ประโยคนี้เป็นของแม่เขียนเติมประโยคเดียวค่ะ

นอกนั้น คุณพ่อ เขียนเพื่อให้ลูกฝึกอ่านภาษาอังกฤษแบบผู้ใหญ่ชอบเขียน หรือ สอน (ลูกแซวไว้)

คือคุณลูกโชคดีที่ในวัยประมาณห้าหกขวบ เขาได้เรียนรากฐานภาษาอังกฤษกับคุณครูอเมริกัน(เชื้อชาติเกาหลี แต่เกิดและโตที่อเมริกา)

โชคเสริมอีกนิดที่เขาชอบภาษาอังกฤษมาก ๆ

เมื่อโตมาระดับประถมต้น เราสองคน(พ่อนักวางแผนคิดมากกว่าค่ะ)คิดมากเรื่องการเรียนของลูก

บังเอิญโรงเรียนในฝันของลูกปิดตัวลง (นักเรียนไม่ถึงสิบคน มีคุณครูประจำไทยหนึ่งท่าน อเมริกันหนึ่งท่าน) และคุณครูทั้งสองน่ารักมาก ตั้งใจสอนมากทั้งเรื่องเรียน ความคิด และการพัฒนาความมีวุฒิภาวะทางอารมณ์(EQ)

ต้องเปลี่ยนโรงเรียนโดยความจำเป็นบังคับ และ ตามการวางแผนให้ลูกเข้มแข็ง (ความคิดพ่อ)

จึงตามพ่อค่ะ สอบเข้าโรงเรียนมหาดเล็กหลวง

โดยแม่แอบ(ไม่)เชียร์(เงียบ ๆ)

พ่อลูกเขาปรึกษาร่วมกัน

ตอนนี้ พ่อแม่ต้องมานั่งคิดถึงลูก

จึงเกิดบล็อกนี้ ค่ะ

เหตุผลหลักพ่อเขียนส่งให้ลูกอ่าน และให้แม่อ่าน(เรียนทบทวน)ด้วยการสอดแทรกคำสอน

คุณพ่อขายาวคนนี้ เป็นนักอ่านและนักเลียนแบบ เรื่องที่ตัวเองผ่านตา ผ่านสมอง มาปรับ เล่าและสอนเราสองคน..ค่ะ