ดีใจแทนอาจารย์ที่ได้ดูของดีค่ะ ที่บ้านชอบดูโขนกัน เวลามีโขนฟรีสนามหลวงเนี่ยไปนั่งเฝ้ากันยันเช้า แต่แอบไฮโซ เอาเก้าอี้งาน Jazz Festival ไปกางนั่งกับน้อง ชาวบ้านเขาปูเสื่อกัน อิ อิ ตัวเองกับน้องชายได้ดูโขนกับพวกงานเกี่ยวกับศิลปะบ่อย เพราะเดิมน้องเรียนจิตรกรรมไทยในวังชาย ทำให้มีโอกาสเข้าไปใกล้ชิด โขนอีกชนิดที่ดูสนุกแต่หาชมยากคือโขนชักรอก ได้ดูตอนงานวัดโพธิ์เมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นน้องชายไปออกร้านสาธิตการเขียนภาพไทย แต่นอกจากโขนแล้วก็มีอีกหลายอย่างน่าดูนะคะ เช่น หุ่นกระบอก หุ่นเล็ก หนังใหญ่ พวกนี้ดูสนุกถ้ารู้วรรณคดี จะชมได้อรรถรสมากทีเดียว ไว้จะถ่ายรูปหัวโขนยักษ์ที่บ้านมาให้ดู น้องชายทำเองค่ะ แต่ยังไม่ได้ปิดจอนหู ติดฟัน ปิดทองลงสี ทำไว้แต่โครงค่ะ

ถ้าอาจารย์อยากชมหนังใหญ่แนะนำวัดขนอน ราชบุรีค่ะ เล่นกันทุกเสาร์ คือไม่มีคนดูก็เล่น เขาซ้อมกัน คนที่ควบคุมการแสดงก็คือเจ้าอาวาสเอง บ้านหนูสนิทกับวัดนี้เพราะน้องชายบวชที่นี่ และเพื่อนน้องชายก็เต้นหนังกับสืบสานต่องานหนังใหญ่ของวัด (เด็กท้องถิ่นที่เจ้าอาวาสส่งเสริมไปเรียนด้านนี้โดยเฉพาะที่กทม.) เป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก ทำให้มีคนสืบต่อที่ตั้งใจจริง น้องแกตอกหนังอย่างกับเครื่องจักร อุตสาหกรรมคนอื่นตอกได้รู เขาตอกไปร่วมยี่สิบ ที่สำคัญคือออกแบบตัวลายได้เอง ทั้งรักษาและพัฒนาได้ ยังคุยกันเล่นๆ เลยว่า อีกสักสามสี่สิบปีข้างหน้าน้องหมูต้องได้เป็นศิลปินแห่งชาติแหงมๆ